نمایش مبدأ برای عبید زاکانی (عشاقنامه)/چو زرین بال عنقای سرافراز

{{سرصفحه
| عنوان = [[عبید زاکانی (عشاقنامه)]]
| مؤلف = عبید زاکانی
| قسمت =(چو زرین بال عنقای سرافراز)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|چو زرین بال عنقای سرافراز|ز مشرق سوی مغرب کرد پرواز}}
{{ب|نهان گردید شمع گیتی افروز|سپاه شام شد بر روز پیروز}}
{{ب|عروس مهر رفت اندر عماری|مقرر گشت بر شب پرده‌داری}}
{{ب|هیون کوه را در سایه بستند|ز گوهر بر فلک پیرایه بستند}}
{{ب|فرو شد شاه خاور در سیاهی|برآمد ماه بر اورنگ شاهی}}
{{ب|در آن گلشن که ماوا جای من بود|بدان صورت که رسم و رای من بود}}
{{ب|به آئین جایگاهی ساز کردم|بروی دوستان در باز کردم}}
{{ب|مقامی همچو جنت جانفزایی|چو گلزار ارم بستان سرایی}}
{{ب|ز خاکش عنبر تر رشک برده|ز آبش حوض کوثر غوطه خورده}}
{{ب|نشستم گوش بر در دیده بر راه|بیمن دولت بیدار ناگاه}}
{{ب|خور خرم خرام و حور مهوش|گل نازک مزاج و سرو سرکش}}
{{ب|چو گنج از دیده‌ی مردم نهانی|بدان رونق بدان آئین که دانی}}
{{ب|درآمد ناگهان سرمست و دلشاد|نقاب از روی چون خورشید بگشاد}}
{{ب|مبارک ساعتی فرخنده روزی|که باز آید ز در مجلس فروزی}}
{{ب|بدیدم رویش و دیوانه گشتم|بر شمع رخش پروانه گشتم}}
{{ب|به دستی چادر از رخ باز میکرد|به دستی زلف مشکین ساز میکرد}}
{{ب|چو زد خورشید رویش در سرا تیغ|برون آمد گل از غنچه مه از میغ}}
{{ب|ز زیبایی گلش در پای میمرد|صنوبر پیش قدش سجده میبرد}}
{{ب|کمند زلف مشکین تاب داده|ز سنبل خرمنی بر گل نهاده}}
{{ب|لب از باد نفس افکار گشته|خمارین نرگسش بیمار گشته}}
{{ب|دهانش ز آب حیوان آب برده|عقیقش رونق عناب برده}}
{{ب|صبا زلفش پریشان کرده در راه|گلاب انگیز گشته گوشه‌ی ماه}}
{{ب|بهشت آئین شد از وی خانه‌ی ما|منور گشت از او کاشانه‌ی ما}}
{{ب|ز عزت بر سر و چشمش نشاندم|زرش بر سر، سرش در پا فشاندم}}
{{ب|ز رویش خانه بستانی دگر شد|سرای ما گلستانی دگر شد}}
{{ب|کسی کامی که میجوید همه سال|چو با دست آیدش چون باشد احوال}}
{{ب|نشسته او و من استاده خاموش|در او بکشاده چشم و رفته از هوش}}
{{ب|چو بیماری که درمان باز یابد|چو درمان مرده‌ای جان باز یابد}}
{{ب|ز دل آتش فروزان پیش رویش|چو شمع از دور سوزان پیش رویش}}
{{ب|نظر بر شمع رخسارش نهاده|چو شمعم آتشی بر جان فتاده}}
{{ب|رمیده صبر و دل از جای رفته|زبان از کار و زور از پای رفته}}
{{ب|چو چشم فتنه‌جویان رفته در خواب|مسلط گشته بر آفاق مهتاب}}
{{ب|نشاط انگیز بزمی ساز کردیم|ز هر سو مطربان آواز کردیم}}
{{ب|درآمد ساقی از در خرم و شاد|می آورد و صلای عیش در داد}}
{{ب|گرفتم از رخش فالی مبارک|زهی وقت خوش و حال مبارک}}
{{ب|زبانگ نی فلک را گوش بگرفت|جهان آواز نوشا نوش بگرفت}}
{{ب|بخار می خرد را خانه پرداز|بخور عود و عنبر گشته غماز}}
{{ب|پیاپی جام زرین دور میکرد|دو چشمش ناز و ساقی جور میکرد}}
{{ب|جهان بر عشرت ما رشگ میبرد|بر آن شب زهره شبها رشگ میبرد}}
{{ب|خرد را چون دماغ از می سبک شد|حیا را شیشه‌ی دعوی تنک شد}}
{{ب|چو خلخال زرش در پا فتادم|به عزت بوسه بر پایش نهادم}}
{{ب|نشستم پیشش از گستاخ روئی|شدم گستاخ در بیهوده گوئی}}
{{ب|حدیث تن بر جان عرضه کردم|شکایتهای هجران عرضه کردم}}
{{ب|وز آن اندوه بی‌اندازه خوردن|وز آن هرلحظه زخمی تازه خوردن}}
{{ب|وز آن آب سرشگ و آه دلسوز|وز آن نالیدن شبهای بی‌روز}}
{{ب|وز آن رندی وز آن بی‌آب و رنگی|وز آن مستی وزان بی‌نام و ننگی}}
{{ب|وز آن عجز غلام و دایه بردن|حمایت بر در همسایه بردن}}
{{ب|چو از حال خودش آگاه کردم|خجل گشتم سخن کوتاه کردم}}
{{ب|مرا چون آنچنان بی‌خویشتن دید|به چشم مرحمت در حال من دید}}
{{ب|پریشان گشت و با دل داوری کرد|زبان بگشاد و مسکین پروری کرد}}
{{ب|حکایتهای عذرآمیز میگفت|شکایتهای شوق انگیز میگفت}}
{{ب|به هر لطفی که با این بنده میکرد|تو گوئی مرده‌ای را زنده میکرد}}
{{ب|چو خوش باشد سخن با یار گفتن|غم دیرینه با غمخوار گفتن}}
{{ب|مرا چون وصل او امیدگاهی|شبی چون سالی و روزی چو ماهی}}
{{ب|چه خوش سالی چه خوش ماهیکه آن بود|چه خوش وقتی چه خوش حالیکه آن بود}}
{{ب|جوانی بود و عیش و شادمانی|خوشا آن دولت و آن کامرانی}}
{{ب|که یابد آنچنان دوران دیگر|که بیند مثل آن دوران، دیگر}}
{{ب|خوشا آندور و آن تیمار و آن سوز|خوشا آن موسم و آنوقت و آنروز}}
{{ب|گرفتم دولتم دمساز گردد|کجا روز جوانی باز گردد}}
{{ب|اگر روزی نشاط و ناز بینم|شب قدری چنان کی باز بینم}}
{{ب|همه شب تا سحر می نوش میکرد|مرا از شوق خود مدهوش میکرد}}
{{ب|سحرگاهی صبوحی کرد برخاست|به زیبا روی خود گلشن بیاراست}}
{{ب|چمن از مقدمش در شادی آمد|ز قدش سرو در آزادی آمد}}
{{ب|چمان چون شاخ ریحان میخرامید|چو گل بر طرف بستان میخرامید}}
{{ب|گل از شوق رخ رعناش میمرد|صنوبر پیش سر تا پاش میمرد}}
{{ب|ز لعلش تنگ مانده غنچه را دل|ز قدش سرو بن را پای درگل}}
{{ب|صبا هرگه که رخسارش بدیدی|بخواندی آیتی بروی دمیدی}}
{{ب|چو بگذشتی چنان بالا بلندی|فشاندی لاله بر آتش سپندی}}
{{ب|چو گل پیش خودش میدید در خود|به صد افسوس میخندید بر خود}}
{{ب|نظر چون بر رخ زیباش میکرد|به دامان زر نثار پاش میکرد}}
{{ب|شقایق جامه بر تن چاک میزد|ز شوق او کله بر خاک میزد}}
{{ب|صنوبر بنده‌ی بالاش می‌شد|بساط سبزه خاک پاش می‌شد}}
{{ب|بدین رونق چو گامی چند پیمود|نشاط افزود و عزم باده فرمود}}
{{ب|کنار آب دید و سایه‌ی سرو|دمی از لطف شد همسایه‌ی سرو}}
{{ب|بهر دم کز شراب ناب میزد|رخش رنگی دگر بر آب میزد}}
{{ب|چنین زیبا نگاری دل ستانی|به رعنایی و خوبی داستانی}}
{{ب|گهی بر یاد گل می نوش میکرد|گهی آواز بلبل گوش میکرد}}
{{ب|نسیم نوبهار و نکهت گل|نوای قمری و گلبانگ بلبل}}
{{ب|دل غنچه چو طبع تنگدستان|شده نرگس چو چشم نیم‌مستان}}
{{ب|چکاوک بیقراری پیشه کرده|چو من فریاد و زاری پیشه کرده}}
{{ب|چو گبران لاله در آتش فشانی|مقرر بر عنادل زنده خوانی}}
{{ب|برید سبز پوشان گشته بلبل|ز جوش گل خروشان گشته بلبل}}
{{ب|ز هر مستی سرود آغاز کرده|بهر برگی نوایی ساز کرده}}
{{ب|دمادم ناله‌ی دلسوز میکرد|نوا در پرده‌ی نوروز میکرد}}
{{ب|به آواز بلند از شاخ شمشاد|سحرگاه این ندا در باغ دردار}}
{{ب|بیاور ساقیا می در ده امروز|که بختم فرخ است و روز پیروز}}
{{ب|از این خوشتر سر و کاری که دارد|چنین باغی چنین یاری که دارد}}
{{ب|زهی موسم زهی جنت زهی حور|از این مجلس خدایا چشم بد دور}}
{{ب|بده ساغر که یاران می‌پرستند|ز بوی جرعه گلها نیم مستند}}
{{ب|مباش ار عاقلی یک لحظه هشیار|که هشیاری فلاکت آورد بار}}
{{ب|مخور غم تا به شادی میتوان خورد|غم دور فلک تا کی توان خورد}}
{{ب|غم بیهوده پایانی ندارد|بغیر از باده درمانی ندارد}}
{{ب|در این ده روز عمر سست بنیاد|میاور تا توان جز خرمی یاد}}
{{پایان شعر}}