نمایش مبدأ برای صائب تبریزی (غزلیات)/ما گر چه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

{{سرصفحه
| عنوان = [[صائب تبریزی (غزلیات)]]
| مؤلف = صائب تبریزی
| قسمت =(ما گر چه در بلندی فطرت یگانه‌ایم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ما گر چه در بلندی فطرت یگانه‌ایم|صد پله خاکسارتر از آستانه‌ایم}}
{{ب|درگلشنی که خرمن گل می‌رود به باد|در فکر جمع خار و خس آشیانه‌ایم}}
{{ب|از ما مپرس حاصل مرگ و حیات را|در زندگی، به خواب و به مردن، فسانه‌ایم}}
{{ب|چون صبح، زیر خیمه‌ی دلگیر آسمان|در آرزوی یک نفس بی‌غمانه‌ایم}}
{{ب|چون زلف، هر که را که فتد کار در گره|با دست خشک، عقده گشا همچو شانه‌ایم}}
{{ب|آنجاست ادمی که دلش سیر می‌کند|ما در میان خلق همان بر کرانه‌ایم}}
{{ب|ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست|هر چند آتشیم، ولی بی‌زبانه‌ایم}}
{{ب|گر تو گل همیشه بهاری زمانه را|ما بلبل همیشه بهار زمانه‌ایم}}
{{ب|صائب گرفته‌ایم کناری ز مردمان|آسوده از کشاکش اهل زمانه‌ایم}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غرلیات صائب تبریزی]]