نمایش مبدأ برای شبستری (گلشن‌راز)/مکن بر نعمت حق ناسپاسی

{{سرصفحه
| عنوان = [[شبستری (گلشن‌راز)]]
| مؤلف = شبستری
| قسمت =(مکن بر نعمت حق ناسپاسی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مکن بر نعمت حق ناسپاسی|که تو حق را به نور حق شناسی}}
{{ب|جز او معروف و عارف نیست دریاب|ولیکن خاک می‌یابد ز خور تاب}}
{{ب|عجب نبود که ذره دارد امید|هوای تاب مهر و نور خورشید}}
{{ب|به یاد آور مقام و حال فطرت|کز آنجا باز دانی اصل فکرت}}
{{ب|«الست بربکم» ایزد که را گفت|که بود آخر که آن ساعت «بلی» گفت}}
{{ب|در آن روزی که گلها می‌سرشتند|به دل در قصه‌ی ایمان نوشتند}}
{{ب|اگر آن نامه را یک ره بخوانی|هر آن چیزی که می‌خواهی بدانی}}
{{ب|تو بستی عقد عهد بندگی دوش|ولی کردی به نادانی فراموش}}
{{ب|کلام حق بدان گشته است منزل|که یادت آورد از عهد اول}}
{{ب|اگر تو دیده‌ای حق را به آغاز|در اینجا هم توانی دیدنش باز}}
{{ب|صفاتش را ببین امروز اینجا|که تا ذاتش توانی دید فردا}}
{{ب|وگرنه رنج خود ضایع مگردان|برو بنیوش «لاتهدی» ز قرآن}}
{{پایان شعر}}