نمایش مبدأ برای شبستری (گلشن‌راز)/شراب و شمع و شاهد عین معنی است

{{سرصفحه
| عنوان = [[شبستری (گلشن‌راز)]]
| مؤلف = شبستری
| قسمت =(شراب و شمع و شاهد عین معنی است)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|شراب و شمع و شاهد عین معنی است|که در هر صورتی او را تجلی است}}
{{ب|شراب و شمع سکر و نور عرفان|ببین شاهد که از کس نیست پنهان}}
{{ب|شراب اینجا زجاجه شمع مصباح|بود شاهد فروغ نور ارواح}}
{{ب|ز شاهد بر دل موسی شرر شد|شرابش آتش و شمعش شجر شد}}
{{ب|شراب و شمع جام و نور اسری است|ولی شاهد همان آیات کبری است}}
{{ب|شراب بیخودی در کش زمانی|مگر از دست خود یابی امانی}}
{{ب|بخور می تا ز خویشت وارهاند|وجود قطره با دریا رساند}}
{{ب|شرابی خور که جامش روی یار است|پیاله چشم مست باده‌خوار است}}
{{ب|شرابی را طلب بی‌ساغر و جام|شراب باده خوار و ساقی آشام}}
{{ب|شرابی خور ز جام وجه باقی|«سقاهم ربهم» او راست ساقی}}
{{ب|طهور آن می بود کز لوث هستی|تو را پاکی دهد در وقت مستی}}
{{ب|بخور می وارهان خود را ز سردی|که بد مستی به است از نیک مردی}}
{{ب|کسی کو افتد از درگاه حق دور|حجاب ظلمت او را بهتر از نور}}
{{ب|که آدم را ز ظلمت صد مدد شد|ز نور ابلیس ملعون ابد شد}}
{{ب|اگر آیینه‌ی دل را زدوده است|چو خود را بیند اندر وی چه سود است}}
{{ب|ز رویش پرتوی چون بر می افتاد|بسی شکل حبابی بر وی افتاد}}
{{ب|جهان جان در او شکل حباب است|حبابش اولیایی را قباب است}}
{{ب|شده زو عقل کل حیران و مدهوش|فتاده نفس کل را حلقه در گوش}}
{{ب|همه عالم چو یک خمخانه‌ی اوست|دل هر ذره‌ای پیمانه‌ی اوست}}
{{ب|خرد مست و ملایک مست و جان مست|هوا مست و زمین مست آسمان مست}}
{{ب|فلک سرگشته از وی در تکاپوی|هوا در دل به امید یکی بوی}}
{{ب|ملایک خورده صاف از کوزه‌ی پاک|به جرعه ریخته دردی بر این خاک}}
{{ب|عناصر گشته زان یک جرعه سر خوش|فتاده گه در آب و گه در آتش}}
{{ب|ز بوی جرعه‌ای که افتاد بر خاک|برآمد آدمی تا شد بر افلاک}}
{{ب|ز عکس او تن پژمرده جان یافت|ز تابش جان افسرده روان یافت}}
{{ب|جهانی خلق از او سرگشته دائم|ز خان و مان خود برگشته دائم}}
{{ب|یکی از بوی دردش ناقل آمد|یکی از نیم جرعه عاقل آمد}}
{{ب|یکی از جرعه‌ای گردیده صادق|یکی از یک صراحی گشته عاشق}}
{{ب|یکی دیگر فرو برده به یک بار|می و میخانه و ساقی و میخوار}}
{{ب|کشیده جمله و مانده دهن باز|زهی دریا دل رند سرافراز}}
{{ب|در آشامیده هستی را به یک بار|فراغت یافته ز اقرار و انکار}}
{{ب|شده فارغ ز زهد خشک و طامات|گرفته دامن پیر خرابات}}
{{پایان شعر}}