نمایش مبدأ برای شاهنامه/داستان خاقان چین ۴

{{سرصفحه
 | عنوان = [[شاهنامه]]
 | مؤلف = فردوسی
 | قسمت = (هوشنگ)
 | قبلی = [[شاهنامه/داستان خاقان چین ۳|داستان خاقان چین ۳]]
 | بعدی = [[شاهنامه/داستان خاقان چین ۵|داستان خاقان چین ۵]]
 | سال =
 | یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|کسی را که رستم بود پهلوان|سزد گر بماند همیشه جوان}}
{{ب|پرستنده چون تو ندارد سپهر|ز تو بخت هرگز مبراد مهر}}
{{ب|نویسنده پردخته شد ز آفرین|نهاد از بر نامه خسرو نگین}}
{{ب|بفرمود تا خلعت آراستند|ستام و کمرها بپیراستند}}
{{ب|سد از جعد مویان زرین کمر|سد اسپ گرانمایه با زین زر}}
{{ب|سد اشتر همه بار دیبای چین|سد اشتر ز افگندنی هم چنین}}
{{ب|ز یاقوت رخشان دو انگشتری|ز خوشاب و در افسری بر سری}}
{{ب|ز پوشیدن شاه دستی بزر|همان یاره و طوق و زرین کمر}}
{{ب|سران را همه هدیه‌ها ساختند|یکی گنج زین سان بپرداختند}}
{{ب|فریبرز با تاج و گرز و درفش|یکی تخت زرین و زرینه کفش}}
{{ب|فرستاد و فرمود تا بازگشت|از ایران بسوی سپهبد گذشت}}
{{ب|چنین گفت کز جنگ افراسیاب|نه آرام باید نه خورد و نه خواب}}
{{ب|مگر کان سر شهریار گزند|بخم کمند تو آید ببند}}
{{ب|فریبرز برگشت زان بارگاه|بکام دل شاه ایران سپاه}}
{{ب|پس آگاهی آمد بافراسیاب|که آتش برآمد ز دریای آب}}
{{ب|ز کاموس و منشور و خاقان چین|شکستی نو آمد بتوران زمین}}
{{ب|از ایران یکی لشکر آمد بجنگ|که شد چرخ گردنده را راه تنگ}}
{{ب|چهل روز یکسان همی جنگ بود|شب و روز گیتی بیک رنگ بود}}
{{ب|ز گرد سواران نبود آفتاب|چو بیدار بخت اندر آمد بخواب}}
{{ب|سرانجام زان لشکر بیشمار|سواری نماند از در کارزار}}
{{ب|بزرگان و آن نامور مهتران|ببستند یکسر ببند گران}}
{{ب|بخواری فگندند بر پشت پیل|سپه بود گرد آمده بر دو میل}}
{{ب|ز کشته چنان بد که در رزمگاه|کسی را نبد جای رفتن براه}}
{{ب|وزین روی پیران براه ختن|بشد با یکی نامدار انجمن}}
{{ب|کشانی و شگنی و وهری نماند|که منشور شمشیر رستم نخواند}}
{{ب|وزین روی تنگ اندر آمد سپاه|بپیش اندرون رستم کینه‌خواه}}
{{ب|گر آیند زی ما برزم آن گروه|شود کوه هامون و هامون چو کوه}}
{{ب|چو افراسیاب این سخنها شنود|دلش گشت پر درد و سر پر ز دود}}
{{ب|همه موبدان و ردان را بخواند|ز کار گذشته فراوان براند}}
{{ب|کز ایران یکی لشکری جنگجوی|بدان نامداران نهادست روی}}
{{ب|شکسته شدست آن سپاه گران|چنان ساز و آن لشکر بی‌کران}}
{{ب|ز اندوه کاموس و خاقان چین|ببستند گفتی مرا بر زمین}}
{{ب|سپاهی چنان بسته و خسته شد|دو بهره ز گردنکشان بسته شد}}
{{ب|بایران کشیدند بر پشت پیل|زمین پر ز خون بود تا چند میل}}
{{ب|چه سازیم و این را چه درمان کنیم|نشاید که این بر دل آسان کنیم}}
{{ب|گر ایدونک رستم بود پیش رو|نماند برین بوم و بر خار و خو}}
{{ب|که من دستبرد ورا دیده‌ام|ز کار آگهان نیز بشنیده‌ام}}
{{ب|که او با بزرگان ایران زمین|چه کردست از نیکوی روز کین}}
{{ب|چه کردست با شاه مازندران|ز گرزش چه آمد بران مهتران}}
{{ب|گرانمایگان پاسخ آراستند|همه یکسر از جای برخاستند}}
{{ب|که گر نامداران سقلاب و چین|بایران همی رزم جستند و کین}}
{{ب|نه از لشکر ما کسی کم شدست|نه این کشور از خون دمادم شدست}}
{{ب|ز رستم چرا بیم داری همی|چنین کام دشمن بخاری همی}}
{{ب|ز مادر همه مرگ را زاده‌ایم|میان تا ببستیم نگشاده‌ایم}}
{{ب|اگر خاک ما را بپی بسپرند|ازین کرده‌ی خویش کیفر برند}}
{{ب|بکین گر ببندیم زین پس میان|نماند کسی زنده ز ایرانیان}}
{{ب|ز پرمایگان شاه پاسخ شنید|ز لشکر زبان‌آوری برگزید}}
{{ب|دلیران و گردنکشان را بخواند|ز خواب و ز آرام و خوردن بماند}}
{{ب|در گنج بگشاد و دینار داد|روان را بخون دل آهار داد}}
{{ب|چنان شد ز گردان جنگی زمین|که گفتی سپهر اندر آمد بکین}}
{{ب|چو این بند بد را سر آمد کلید|فریبرز نزدیک رستم رسید}}
{{ب|بدل شاد با خلعت شهریار|بدو اندرون تاج گوهر نگار}}
{{ب|ازان شادمان شد گو پیلتن|بزرگان لشکر شدند انجمن}}
{{ب|گرفتند بر پهلوان آفرین|که آباد بادا برستم زمین}}
{{ب|بدو جان شاه جهان شاد باد|بر و بوم ایرانش آباد باد}}
{{ب|همه مر ترا چاکر و بنده‌ایم|بفرمان و رایت سرافگنده‌ایم}}
{{ب|وزان جایگه شاد لشکر براند|بیامد بسغد و دو هفته بماند}}
{{ب|بنخچیر گور و بمی دست برد|ازین گونه یک چند خورد و شمرد}}
{{ب|وزان جایگه لشکر اندر کشید|بیک منزلی بر یکی شهر دید}}
{{ب|کجا نام آن شهر بیداد بود|دژی بود وز مردم آباد بود}}
{{ب|همه خوردنیشان ز مردم بدی|پری چهره‌ای هر زمان گم بدی}}
{{ب|بخوان چنان شهریار پلید|نبودی جز از کودک نارسید}}
{{ب|پرستندگانی که نیکو بدی|به دیدار و بالا بی‌آهو بدی}}
{{ب|از آن ساختندی بخوان بر خورش|بدین گونه بد شاه را پرورش}}
{{ب|تهمتن بفرمود تا سه هزار|زرهدار بر گستوان ور سوار}}
{{ب|بدان دژ فرستاد با گستهم|دو گرد خردمند با اوبهم}}
{{ب|مرین مرد را نام کافور بود|که او را بران شهر منشور بود}}
{{ب|بپوشید کافور خفتان جنگ|همه شهر با او بسان پلنگ}}
{{ب|کمندافگن و زورمندان بدند|بزرم اندرون پیل دندان بدند}}
{{ب|چو گستهم گیتی بران گونه دید|جهان در کف دیو وارونه دید}}
{{ب|بفرمود تا تیر باران کنند|بریشان کمین سواران کنند}}
{{ب|چنین گفت کافور با سرکشان|که سندان نگیرد ز پیکان نشان}}
{{ب|همه تیغ و گرز و کمند آورید|سر سرکشان را ببند آورید}}
{{ب|زمانی بران سان برآویختند|که آتش ز دریا برانگیختند}}
{{ب|فراوان ز ایرانیان کشته شد|بسر بر سپهر بلا گشته شد}}
{{ب|ببیژن چنین گفت گستهم زود|که لختی عنانت بباید بسود}}
{{ب|برستم بگویی که چندین مایست|بجنبان عنان با سواری دویست}}
{{ب|بشد بیژن گیو برسان باد|سخن بر تهمتن همه کرد یاد}}
{{ب|گران کرد رستم زمانی رکیب|ندانست لشکر فراز از نشیب}}
{{ب|بدانسان بیامد بدان رزمگاه|که باد اندر آید ز کوه سیاه}}
{{ب|فراوان ز ایرانیان کشته دید|بسی سرکش از جنگ برگشته دید}}
{{ب|بکافور گفت ای سگ بدگهر|کنون رزم و رنج تو آمد بسر}}
{{ب|یکی حمله آورد کافور سخت|بران بارور خسروانی درخت}}
{{ب|بینداخت تیغی بکردار تیر|که آید مگر بر یل شیرگیر}}
{{ب|بپیش اندر آورد رستم سپر|فرو ماند کافور پرخاشخر}}
{{ب|کمندی بینداخت بر سوی توس|بسی کرد رستم برو بر فسوس}}
{{ب|عمودی بزد بر سرش پور زال|که بر هم شکستش سر و ترگ و یال}}
{{ب|چنین تا در دژ یکی حمله برد|بزرگان نبودند پیدا ز خرد}}
{{ب|در دژ ببستند وز باره تیز|برآمد خروشیدن رستخیز}}
{{ب|بگفتند کای مرد بازور و هوش|برین گونه با ما بکینه مکوش}}
{{ب|پدر نام تو چون بزادی چه کرد|کمندافگنی گر سپهر نبرد}}
{{ب|دریغست رنج اندرین شارستان|که داننده خواند ورا کارستان}}
{{ب|چو تور فریدون ز ایران براند|ز هر گونه دانندگان را بخواند}}
{{ب|یکی باره افگند زین گونه پی|ز سنگ و ز خشت و ز چوب و ز نی}}
{{ب|برآودر ازینسان بافسون و رنج|بپالود رنج و تهی کرد گنج}}
{{ب|بسی رنج بردند مردان مرد|کزین باره‌ی دژ برآرند گرد}}
{{ب|نبدکس بدین شارستان پادشا|بدین رنج بردن نیارد بها}}
{{ب|سلیحست و ایدر بسی خوردنی|بزیر اندرون راه آوردنی}}
{{ب|اگر سالیان رنج و رزم آوری|نباشد بدستت جز از داوری}}
{{ب|نیاید برین باره بر منجنیق|از افسون سلم و دم جاثلیق}}
{{ب|چو بشنید رستم پر اندیشه شد|دلش از غم و درد چون بیشه شد}}
{{ب|یکی رزم کرد آن نه بر آرزوی|سپاه اندر آورد بر چار سوی}}
{{ب|بیک روی گودرز و یک روی توس|پس پشت او پیل با بوق و کوس}}
{{ب|بیک روی بر لشکر زابلی|زره‌دار با خنجر کابلی}}
{{ب|چو آن دید دستم کمان برگرفت|همه دژ بدو ماند اندر شگفت}}
{{ب|هر آنکس که از باره سر بر زدی|زمانه سرش را بهم در زدی}}
{{ب|ابا مغز پیکان همی راز گفت|ببدسازگاری همی گشت جفت}}
{{ب|بن باره زان پس بکندن گرفت|ز دیوار مردم فگندن گرفت}}
{{ب|ستونها نهادند زیر اندرش|بیالود نفط سیاه از برش}}
{{ب|چو نیمی ز دیوار دژکنده شد|بچوب اندر آتش پراگنده شد}}
{{ب|فرود آمد آن باره‌ی تور گرد|ز هر سو سپاه اندر آمد بگرد}}
{{ب|بفرمود رستم که جنگ آورید|کمانها و تیر خدنگ آورید}}
{{ب|گوان از پی گنج و فرزند خویش|همان از پی بوم و پیوند خویش}}
{{ب|همه سر بدادند یکسر بباد|گرامی‌تر آنکو ز مادر نزاد}}
{{ب|دلیران پیاده شدند آن زمان|سپرهای چینی و تیر و کمان}}
{{ب|برفتند با نیزه‌داران بهم|بپیش اندرون بیژن و گستهم}}
{{ب|دم آتش تیز و باران تیر|هزیمت بود زان سپس ناگزیر}}
{{ب|چو از باره‌ی دژ بیرون شدند|گریزان گریزان بهامون شدند}}
{{ب|در دژ ببست آن زمان جنگجوی|بتاراج و کشتن نهادند روی}}
{{ب|چه مایه بکشتند و چندی اسیر|ببردند زان شهر برنا و پیر}}
{{ب|بسی سیم و زر و گرانمایه چیز|ستور و غلام و پرستار نیز}}
{{ب|تهمتن بیامد سر و تن بشست|بپیش جهانداور آمد نخست}}
{{ب|ز پیروز گشتن نیایش گرفت|جهان آفرین را ستایش گرفت}}
{{ب|بایرانیان گفت با کردگار|بیامد نهانی هم از آشکار}}
{{ب|بپیروزی اندر نیایش کنید|جهان آفرین را ستایش کنید}}
{{ب|بزرگان بپیش جهان‌آفرین|نیایش گرفتند سر بر زمین}}
{{ب|چو از پاک یزدان بپرداختند|بران نامدار آفرین ساختند}}
{{ب|که هر کس که چون تو نباشد بجنگ|نشستن به آید بنام و بننگ}}
{{ب|تن پیل داری و چنگال شیر|زمانی نباشی ز پیگار سیر}}
{{ب|تهمتن چنین گفت کین زور و فر|یکی خلعتی باشد از دادگر}}
{{ب|شما سربسر بهره دارید زین|نه جای گله‌ست از جهان آفرین}}
{{ب|بفرمود تا گیو با ده هزار|سپردار و بر گستوان ور سوار}}
{{ب|شود تازیان تا بمرز ختن|نماند که ترکان شوند انجمن}}
{{ب|چو بنمود شب جعد زلف سیاه|از اندیشه خمیده شد پشت ماه}}
{{ب|بشد گیو با آن سواران جنگ|سه روز اندر آن تاختن شد درنگ}}
{{ب|بدانگه که خورشید بنمود تاج|برآمد نشست از بر تخت عاج}}
{{ب|ز توران بیامد سرافراز گیو|گرفته بسی نامداران نیو}}
{{ب|بسی خوب چهر بتان طراز|گرانمایه اسپان و هرگونه ساز}}
{{ب|فرستاد یک نیمه نزدیک شاه|ببخشید دیگر همه بر سپاه}}
{{ب|وزان پس چو گودرز و چون توس و گیو|چو گستهم و شیدوش و فرهاد نیو}}
{{ب|ابا بیژن گیو برخاستند|یکی آفرین نو آراستند}}
{{ب|چنین گفت گودرز کای سرفراز|جهان را بمهر تو آمد نیاز}}
{{ب|نشاید که بی‌آفرین تو لب|گشاییم زین پس بروز و بشب}}
{{ب|کسی کو بپیمود روی زمین|جهان دید و آرام و پرخاش و کین}}
{{ب|بیک جای زین بیش لشکر ندید|نه از موبد سالخورده شنید}}
{{ب|ز شاهان و پیلان وز تخت عاج|ز مردان و اسپان و از گنج و تاج}}
{{ب|ستاره بدان دشت نظاره بود|که این لشکر از جنگ بیچاره بود}}
{{ب|بگشتیم گرد دژ ایدر بسی|ندیدیم جز کینه درمان کسی}}
{{ب|که خوشان بدیم از دم اژدها|کمان تو آورد ما را رها}}
{{ب|توی پشت ایران و تاج سران|سزاوار و ما پیش تو کهتران}}
{{ب|مکافات این کار یزدان کند|که چهر تو همواره خندان کند}}
{{ب|بپاداش تو نیست‌مان دسترس|زبانها پر از آفرینست و بس}}
{{ب|بزرگیت هر روز بافزون ترست|هنرمند رخش تو سد لشکرست}}
{{ب|تهمتن بریشان گرفت آفرین|که آباد بادا بگردان زمین}}
{{ب|مرا پشت ز آزادگانست راست|دل روشنم بر زبانم گواست}}
{{ب|ازان پس چنین گفت کایدر سه روز|بباشیم شادان و گیتی فروز}}
{{ب|چهارم سوی جنگ افراسیاب|برانیم و آتش برآریم ز آب}}
{{ب|همه نامداران بگفتار اوی|ببزم و بخوردند نهادند روی}}
{{ب|پس آگاهی آمد بافراسیاب|که بوم و بر از دشمنان شد خراب}}
{{ب|دلش زان سخن پر ز تیمار شد|همه پرنیان بر تنش خار شد}}
{{ب|بدل گفت پیگار او کار کیست|سپاهست بسیار و سالار کیست}}
{{ب|گر آنست رستم که من دیده‌ام|بسی از نبردش بپیچیده‌ام}}
{{ب|بپیچید وزان پس بواز گفت|که با او که داریم در جنگ جفت}}
{{ب|یکی کودکی بود برسان نی|که من لشکر آورده بودم بری}}
{{ب|بیامد تن من ز زین برگرفت|فرو ماند زان لشکر اندر شگفت}}
{{ب|چنین گفت لشکر بافراسیاب|که چندین سر از جنگ رستم متاب}}
{{ب|تو آنی که از خاک آوردگاه|همی جوش خون اندر آری بماه}}
{{ب|سلیحست بسیار و مردان جنگ|دل از کار رستم چه داری بتنگ}}
{{ب|ز جنگ سواری تو غمگین مشو|نگه کن بدین نامداران نو}}
{{ب|چنان دان که او یکسر از آهنست|اگر چه دلیرست هم یک تنست}}
{{ب|سخنهای کوتاه زو شد دراز|تو با لشکری چاره‌ی او را بساز}}
{{ب|سرش را ز زین اندرآور بخاک|ازان پس خود از شاه ایران چه باک}}
{{ب|نه کیخسرو آباد ماند نه گنج|نداریم این زرم کردن برنج}}
{{ب|نگه کن بدین لشکر نامدار|جوانان و شایسته‌ی کارزار}}
{{ب|ز بهر بر و بوم و پیوند خویش|زن و کودک خرد و فرزند خویش}}
{{ب|همه سربسر تن بکشتن دهیم|به آید که گیتی بدشمن دهیم}}
{{ب|چو بشنید افراسیاب این سخن|فراموش کرد آن نبرد کهن}}
{{ب|بفرمود تا لشکر آراستند|بکین نو از جای برخاستند}}
{{ب|ز بوم نیاکان وز شهر خویش|یکی تازه اندیشه بنهاد پیش}}
{{ب|چنین داد پاسخ که من ساز جنگ|بپیش آورم چون شود کار تنگ}}
{{ب|نمانم که کیخسرو از تخت خویش|شود شاد و پدرام از بخت خویش}}
{{ب|سر زابلی را بروز نبرد|بچنگ دراز اندر آرم بگرد}}
{{ب|برو سرکشان آفرین خواندند|سرافراز را سوی کین خواندند}}
{{ب|که جاوید و شادان و پیروز باش|بکام دلت گیتی افروز باش}}
{{ب|سپهبد بسی جنگها دیده بود|ز هر کار بهری پسندیده بود}}
{{ب|یکی شیر دل بود فرغار نام|قفس دیده و جسته چندی ز دام}}
{{ب|ز بیگانگان جای پردخته کرد|بفرغار گفت ای گرانمایه مرد}}
{{ب|هم اکنون برو سوی ایران سپاه|نگه کن بدین رستم رزمخواه}}
{{ب|سواران نگه کن که چنداند و چون|که دارد برین بوم و بر رهنمون}}
{{ب|وزان نامداران پرخاشجوی|ببینی که چنداند و بر چند روی}}
{{ب|ز گردان پهلومنش چند مرد|که آورد سازند روز نبرد}}
{{ب|چو فرغار برگشت و آمد براه|بکارآگهی شد بایران سپاه}}
{{ب|غمی شد دل مرد پرخاشجوی|ببیگانگان ایچ ننمود روی}}
{{ب|فرستاد و فرزند را پیش خواند|بسی راز بایسته با او براند}}
{{ب|بشیده چنین گفت کای پر خرد|سپاه تو تیمار تو کی خورد}}
{{ب|چنین دان که این لشکر بی‌شمار|که آمد برین مرز چندین هزار}}
{{ب|سپهدارشان رستم شیر دل|که از خاک سازد بشمشیر گل}}
{{ب|گو پیلتن رستم زابلیست|ببین تا مر او را هم آورد کیست}}
{{ب|چو کاموس و منشور و خاقان چین|گهار و چو گرگوی با آفرین}}
{{ب|دگر کندر و شنگل آن شاه هند|سپاهی ز کشمیر تا پیش سند}}
{{ب|بنیروی این رستم شیر گیر|بکشتند و بردند چندی اسیر}}
{{ب|چهل روز بالشکر آویز بود|گهی رزم و گه بزم و پرهیز بود}}
{{ب|سرانجام رستم بخم کمند|ز پیل اندر آورد و بنهاد بند}}
{{ب|سواران و گردان هر کشوری|ز هر سو که بود از بزرگان سری}}
{{ب|بدین کشور آمد کنون زین نشان|همان تاجداران گردنکشان}}
{{ب|من ایدر نمانم بسی گنج و تخت|که گردان شدست اندرین کار سخت}}
{{ب|کنون هرچ گنجست و تاج و کمر|همان طوق زرین و زرین سپر}}
{{ب|فرستم همه سوی الماس رود|نه هنگام جامست و بزم و سرود}}
{{ب|هراسانم از رستم تیز چنگ|تن آسان که باشد بکام نهنگ}}
{{ب|بمردم نماند بروز نبرد|نپیچد ز بیم و ننالد ز درد}}
{{ب|ز نیزه نترسد نه از تیغ تیز|برآرد ز دشمن همی رستخیز}}
{{ب|تو گفتی که از روی وز آهنست|نه مردم نژادست کهرمنست}}
{{ب|سلیحست چندان برو روز کین|که سیر آمد از بار پشت زمین}}
{{ب|زره دارد و جوشن و خود و گبر|بغرد بکردار غرنده ابر}}
{{ب|نه برتابد آهنگ او ژنده پیل|نه کشتی سلیحش بدریای نیل}}
{{ب|یکی کوه زیرش بکردار باد|تو گویی که از باد دارد نژاد}}
{{ب|تگ آهوان دارد و هول شیر|بناورد با شیر گردد دلیر}}
{{ب|سخن گوید ار زو کنی خواستار|بدریا چو کشتی بود روز کار}}
{{ب|مرا با دلاور بسی بود جنگ|یکی جوشنستش ز چرم پلنگ}}
{{ب|سلیحم نیامد برو کارگر|بسی آزمودم بگرز و تبر}}
{{ب|کنون آزمون را یکی کارزار|بسازیم تا چون بود روزگار}}
{{ب|گر ایدونک یزدان بود یارمند|بگردد ببایست چرخ بلند}}
{{ب|نه آن شهر ماند نه آن شهریار|سرآید مگر بر من این کارزار}}
{{ب|اگر دست رستم بود روز جنگ|نسازم من ایدر فراوان درنگ}}
{{ب|شوم تا بدان روی دریای چین|بدو مانم این مرز توران زمین}}
{{ب|بدو شیده گفت ای خردمند شاه|انوشه بدی تا بود تاج و گاه}}
{{ب|ترا فر و برزست و مردانگی|نژاد و دل و بخت و فرزانگی}}
{{ب|نباید ترا پند آموزگار|نگه کن بدین گردش روزگار}}
{{ب|چو پیران و هومان و فرشیدورد|چو کلباد و نستیهن شیر مرد}}
{{ب|شکسته سلیح و گسسته دلند|ز بیم وز غم هر زمان بگسلند}}
{{ب|تو بر باد این جنگ کشتی مران|چو دانی که آمد سپاهی گران}}
{{ب|ز شاهان گیتی گزیده توی|جهانجوی و هم کار دیده توی}}
{{ب|بجان و سر شاه توران سپاه|بخورشید و ماه و بتخت و کلاه}}
{{ب|که از کار کاموس و خاقان چین|دلم گشت پر خون و سر پر ز کین}}
{{ب|شب تیره بگشاد چشم دژم|ز غم پشت ماه اندر آمد بخم}}
{{ب|جهان گشت برسان مشک سیاه|چو فرغار برگشت ز ایران سپاه}}
{{ب|بیامد بنزدیک افراسیاب|شب تیره هنگام آرام و خواب}}
{{ب|چنین گفت کز بارگاه بلند|برفتم سوی رستم دیوبند}}
{{ب|سراپرده‌ی سبز دیدم بزرگ|سپاهی بکردار درنده گرگ}}
{{ب|یکی اژدهافش درفشی بپای|نه آرام دارد تو گفتی نه جای}}
{{ب|فروهشته بر کوهه‌ی زین لگام|بفتراک بر حلقه‌ی خم خام}}
{{ب|بخیمه درون ژنده پیلی ژیان|میان تنگ بسته به ببر بیان}}
{{ب|یکی بور ابرش به پیشش بپای|تو گفتی همی اندر آید ز جای}}
{{ب|سپهدار چون توس و گودرز و گیو|فریبرز و شیدوش و گرگین نیو}}
{{ب|طلایه گرازست با گستهم|که با بیژن گیو باشد بهم}}
{{ب|غمی شد ز گفتار فرغار شاه|کس آمد بر پهلوان سپاه}}
{{ب|بیامد سپهدار پیران چو گرد|بزرگان و مردان روز نبرد}}
{{ب|ز گفتار فرغار چندی بگفت|که تا کیست با او به پیکار جفت}}
{{ب|بدو گفت پیران که ما را ز جنگ|چه چارست جز جستن نام و ننگ}}
{{ب|چو پاسخ چنین یافت افراسیاب|گرفت اندران کینه جستن شتاب}}
{{ب|بپیران بفرمود تا با سپاه|بیاید بر رستم کینه‌خواه}}
{{ب|ز پیش سپهبد به بیرون کشید|همی رزم را سوی هامون کشید}}
{{ب|خروش آمد از دشت و آوای کوس|جهان شد ز گرد سپاه آبنوس}}
{{ب|سپه بود چندانک گفتی جهان|همی گردد از گرد اسپان نهان}}
{{ب|تبیره زنان نعره برداشتند|همی پیل بر پیل بگذاشتند}}
{{ب|از ایوان بدشت آمد افراسیاب|همی کرد بر جنگ جستن شتاب}}
{{ب|بپیران بگفت آنچ بایست گفت|که راز بزرگان بباید نهفت}}
{{ب|یکی نامه نزدیک پولادوند|بیارای وز رای بگشای بند}}
{{ب|بگویش که ما را چه آمد بسر|ازین نامور گرد پرخاشخر}}
{{ب|اگر یارمندست چرخ بلند|بیاید بدین دشت پولادوند}}
{{ب|بسی لشکر از مرز سقلاب و چین|نگونسار و حیران شدند اندرین}}
{{ب|سپاهست برسان کوه روان|سپهدارشان رستم پهلوان}}
{{ب|سپهکش چو رستم سپهدار توس|بابر اندر اورده آوای کوس}}
{{ب|چو رستم بدست تو گردد تباه|نیابد سپهر اندرین مرز راه}}
{{ب|همه مرز را رنج زویست و بس|تو باش اندرین کار فریادرس}}
{{ب|گر او را بدست تو آید زمان|شود رام روی زمین بی‌گمان}}
{{ب|من از پادشاهی آباد خویش|نه برگیرم از رنج یک رنج بیش}}
{{ب|دگر نیمه دیهیم و گنج آن تست|که امروز پیگار و رنج آن تست}}
{{ب|نهادند بر نامه بر مهر شاه|چو برزد سر از برج خرچنگ ماه}}
{{ب|کمر بست شیده ز پیش پدر|فرستاده او بود و تیمار بر}}
{{ب|بکردار آتش ز بیم گزند|بیامد بنزدیک پولادوند}}
{{ب|برو آفرین کرد و نامه بداد|همه کار رستم برو کرد یاد}}
{{ب|که رستم بیامد ز ایران بجنگ|ابا او سپاهی بسان پلنگ}}
{{ب|ببند اندر آورد کاموس را|چو خاقان و منشور و فرتوس را}}
{{ب|اسیران بسیار و پیلان رمه|فرستاد یکسر بایران همه}}
{{ب|کنارنگ و جنگ آورانرا بخواند|ز هر گونه‌ای داستانها براند}}
{{ب|بدیشان بگفت انچ در نامه بود|جهانگیر برنا و خودکامه بود}}
{{ب|بفرمود تا کوس بیرون برند|سراپرده‌ی او به هامون برند}}
{{ب|سپاه انجمن شد بکردار دیو|برآمد ز گردان لشکر غریو}}
{{ب|درفش از پس و پیش پولادوند|سپردار با ترکش و با کمند}}
{{ب|فرود آمد از کوه و بگذاشت آب|بیامد بنزدیک افراسیاب}}
{{ب|پذیره شدندش یکایک سپاه|تبیره برآمد ز درگاه شاه}}
{{ب|ببر در گرفتش جهاندیده مرد|ز کار گذشته بسی یاد کرد}}
{{ب|بگفت آنک تیمار ترکان ز کیست|سرانجام درمان این کار چیست}}
{{ب|خرامان بایوان خسرو شدند|برای و باندیشه‌ی نو شدند}}
{{ب|سخن راند هر گونه افراسیاب|ز کار درنگ و ز بهر شتاب}}
{{ب|ز خون سیاوش که بر دست اوی|چه آمد ز پرخاش وز گفت و گوی}}
{{ب|ز خاقان و منشور و کاموس گرد|گذشته سخنها همه برشمرد}}
{{ب|بگفت آنک این رنجم از یک تنست|که او را پلنگینه پیراهنست}}
{{ب|نیامد سلیحم بدو کارگر|بران ببر و آن خود و چینی سپر}}
{{ب|بیابان سپردی و راه دراز|کنون چاره‌ی کار او را بساز}}
{{ب|پر اندیشه شد جان پولادوند|که آن بند را چون شود کاربند}}
{{ب|چنین داد پاسخ بافراسیاب|که در جنگ چندین نباید شتاب}}
{{ب|گر آنست رستم که مازندران|تبه کرد و بستد بگرز گران}}
{{ب|بدرید پهلوی دیو سپید|جگرگاه پولاد غندی و بید}}
{{ب|مرا نیست پایاب با جنگ اوی|نیارم ببد کردن آهنگ اوی}}
{{ب|تن و جان من پیش رای تو باد|همیشه خرد رهنمای تو باد}}
{{ب|من او را بر اندیشه دارم بجنگ|بگردش بگردم بسان پلنگ}}
{{پایان شعر}}

[[رده:شاهنامه فردوسی]]