نمایش مبدأ برای سوختگان

{{شعر}}<br />{{ب| با گدایی توام نیست به شاهی حسدی    |   هر کسی را به جهانست نصیب و رسدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نرسد افسر شاهان به کله گوشهٔ فقر    |   ای خوشا خرقهٔ پشمین و کلاه نمدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|دلم از سرزنش شیخ و برهمن بگرفت     |  می روم رو به خرابات خدایا مددی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|بی خیال تو تنم کالبدی بی جان است   |   بی جمال تو جهان در نظرم دام و ددی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|هین بر افراز قد ای سرو و بر افروز جمال    |   تا بدانند که مه طلعتی و سرو قدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}} <br />{{ب|نه شگفت است اگر شیر بگیرد آهو     |  عجب است اینکه شود صید غزالی اسدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|دارد از خال سیه بر رخ چون شعله سپند   |   تا که بر روی نکویش نرسد چشم بدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|تو ز من فارغ و دل تشنهٔ وصلت آری   |   بر لب جوی چه داند که بسوزد کبدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|از خط خویش به خونم رقمی ده که به حشر   |    گر بپرسند شهید کئی آرم سندی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|راز سلطان محبت ز دلم پرس که نیست     |  اندرین در به جز از''' سوختگان''' معتمدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{شعر}}<br />{{ب|نیست جز جان به کف '''بیدل''' و نقدیست قلیل    |   کاش دادی ز لبش بوسی و جانی ستدی}}<br />{{پایان شعر}}<br />{{ویکیپدیا}}