نمایش مبدأ برای سنایی غزنوی (قصاید)/این ابلهان که بی‌سبب دشمن منند

{{سرصفحه
| عنوان = [[سنایی غزنوی (قصاید)]]
| مؤلف = سنایی غزنوی
| قسمت =(این ابلهان که بی‌سبب دشمن منند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|این ابلهان که بی‌سبب دشمن منند|بس بوالفضول و یافه‌درای و زنخ زنند}}
{{ب|اندر مصاف مردی و در شرط شرع و دین|چون خنثی و مخنث نه مرد و نه زنند}}
{{ب|مانند نقش رسمی بی‌اصل و معنیند|گر چه به نزد عامه و خطی مبینند}}
{{ب|چون گور کافران ز درون پر عفونتند|گر چه برون به رنگ و نگاری مزینند}}
{{ب|در قعر و دوزخند نه جنی نه انسیند|در چاه وحشتند نه یوسف نه بیژنند}}
{{ب|هم ناکسند گر چه همی با کسان روند|هم جولهند گرچه همی بر فلک تنند}}
{{ب|یکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت|وینان به طبع و جامه چو دنیا ملونند}}
{{ب|دندانه‌ی کلید در دعویند لیک|همچون زبان قفل گه معنی الکنند}}
{{ب|زان بی‌سرند همچو گریبان که از طمع|پیوسته پای بوس خسیسان چو دامنند}}
{{ب|دعوی ده کنند ولیکن چو بنگری|هادوریان کوی و گدایان خرمنند}}
{{ب|دهقان عقل و جان منم امروز و دیگران|هر کس که هست خوشه چن خرمن منند}}
{{ب|فرزند شعر من همه و خصم شعر من|گویی نه مردمند همه ریم آهنند}}
{{ب|گاهم چو روی مائده‌ی خود بغارتند|گاهم چو وزن بیهده‌ی خویش بشکنند}}
{{ب|از راه خشم دشمن این طبع و خاطرند|وز درد چشم دشمن خورشید روشنند}}
{{ب|بس روشنست روز ولیک از شعاع آن|بی‌روزنند زان که همه بسته روزنند}}
{{ب|گر نا ممکنم سوی این قوم ممکن ست|کایشان به نزد عقل و خرد نا ممکنند}}
{{ب|تهمت نهند بر من و معنیش کبر و بس|خود در میان کار چو درزی و در زنند}}
{{ب|درد دل همه فضلای از فضولیم|عذرست جمله را اگرم جمله دشمنند}}
{{ب|من قرص آفتابم روزی ده نجوم|ایشان همند قرص ولی قرص ارزنند}}
{{ب|هم خود خورند خویشتن از خشم من از آنک|بوالواسعان و خشک مزاجان برزنند}}
{{ب|از خاطر چو تیر و زبان چو تیغ من|پرچین و زرد رخ چو زراندوده جوشند}}
{{ب|تا خامشند مطبخیان ضمیرشان|بر دیگ گنده گشته تو گویی نهنبنند}}
{{ب|دور از شما و ما چون در آیند در سخن|گویی به وقت کوفتن زهر هاونند}}
{{ب|هان ای سنایی ار چه چنین ست تیغ ده|کایشان نه آهنند که ریم خماهنند}}
{{ب|درزی صفت مباش برایشان کجا همه|بر رشته‌ی تو خشک‌تر از مغز سوزنند}}
{{ب|مشاطه‌ی عروس ضمیر تواند پاک|این نغز پیکران که برین سبز گلشنند}}
{{ب|شیر آفرین گلشن روحانیان تویی|ایشان که اند گر به نگاران گلخنند}}
{{ب|تو تخت ساز تا حکما رخت برگرند|تو نرد باز تا شعرا مهره بر چنند}}
{{ب|بر کن به رفق سبلتشان گر چه دولتند|بشکن به خلق گردنشان گر چه گردنند}}
{{ب|آن کره‌ای به مادر خود گفت چونکه ما|آبی همی خوریم، صفیری همی زنند}}
{{ب|مادر به کره گفت: برو بیهده مگوی|تو کار خویش کن که همه ریش می‌کنند}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌های سنایی غزنوی]]