نمایش مبدأ برای سعدی (قطعات)/گویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (قطعات)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(گویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای|سختی مبر که وجه کفافت معینست}}
{{ب|این دست سلطنت که تو داری به ملک شعر|پای ریاضتت به چه در قید دامنست؟}}
{{ب|یکچند اگر مدیح کنی کامران شوی|صاحب هنر که مال ندارد تغابنست}}
{{ب|بی‌زر میسرت نشود کام دوستان|چون کام دوستان ندهی کام دشمنست}}
{{ب|آری مثل به کرکس مردارخور زدند|سیمرغ را که قاف قناعت نشیمنست}}
{{ب|از من نیاید آنکه به دهقان و کدخدای|حاجت برم که فعل گدایان خرمنست}}
{{ب|گر گوییم که سوزنی از سفله‌ای بخواه|چون خارپشت بر بدنم موی، سوزنست}}
{{ب|گفتی رضای دوست میسر شود به سیم|این هم خلاف معرفت و رای روشنست}}
{{ب|صد گنج شایگان به بهای جوی هنر|منت بر آنکه می‌دهد و حیف بر منست}}
{{ب|کز جور شاهدان بر منعم برند عجز|من فارغم که شاهد من منعم منست}}
{{ب|ره نمودن به خیر ناکس را|پیش اعمی چراغ داشتنست}}
{{ب|نیکویی با بدان و بی‌ادبان|تخم در شوره‌بوم کاشتنست}}
{{ب|دشمن اگر دوست شود چند بار|صاحب عقلش نشمارد به دوست}}
{{ب|مار همانست به سیرت که هست|ورچه به صورت به در آید ز پوست}}
{{ب|دهل را کاندرون زندان بادست|به گردون می‌رسد فریادش از پوست}}
{{ب|چرا درد نهانی برد باید؟|رها کن تا بداند دشمن و دوست}}
{{ب|ماه را دید مرغ شب پره گفت|شاهدت روی و دلپذیرت خوست}}
{{ب|وینکه خلق آفتاب خوانندش|راست خواهی به چشم من نه نکوست}}
{{ب|گفت خاموش کن که من نکنم|دشمنی با وی از برای تو دوست}}
{{ب|خواست تا عیبم کند پرورده‌ی بیگانگان|لاغری بر من گرفت آن کز گدایی فربهست}}
{{ب|گرچه درویشم بحمدالله مخنث نیستم|شیر اگر مفلوج باشد همچنان از سگ بهست}}
{{ب|ای نفس چون وظیفه‌ی روزی مقررست|آزاد باش تا نفسی روزگار هست}}
{{ب|از پیری و شکستگیت هیچ باک نیست|چون دولت جوان خداوندگار هست}}
{{ب|در سرای به هم کرده از پس پرده|مباش غره که هیچ آفریده واقف نیست}}
{{ب|از آن بترس که مکنون غیب می‌داند|گرش بلند بخوانی وگر نهفته یکیست}}
{{ب|شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد|حلال باد خراجش که مزد چوپانیست}}
{{ب|وگرنه راعی خلقست زهرمارش باد|که هر چه می‌خورد او جزیت مسلمانیست}}
{{ب|صاحب کمال را چه غم از نقص مال و جاه|چون ماه پیکری که برو سرخ و زرد نیست}}
{{ب|مردی که هیچ جامه ندارد به اتفاق|بهتر ز جامه‌ای که درو هیچ مرد نیست}}
{{ب|ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن|که پند مصلحت آموز کاربندش نیست}}
{{ب|اگر به لطف به سر می‌رود به قهر مگوی|که هر چه سر نکشد حاجت کمندش نیست}}
{{ب|اگر خود بردرد پیشانی پیل|نه مردست آنکه در وی مردمی نیست}}
{{ب|بنی آدم سرشت از خاک دارد|اگر خاکی نباشد آدمی نیست}}
{{ب|در حدود ری یکی دیوانه بود|سال و مه کردی به کوه و دشت گشت}}
{{ب|در بهار و دی به سالی یک دو بار|آمدی در قلب شهر از طرف دشت}}
{{ب|گفت ای آنان که تان آماده بود|گاه قرب و بعد این زرینه طشت}}
{{ب|توزی و کتان به گرما پنج و شش|قندز و قاقم به سرما هفت و هشت}}
{{ب|گر شما را بانوایی بد چه شد؟|ور که ما را بینوایی بد چه گشت؟}}
{{ب|راحت هستی و رنج نیستی|بر شما بگذشت و بر ما هم گذشت}}
{{ب|بیا که پرده برانداختم ز صورت حال|من آن نیم که سخن در غلاف خواهم گفت}}
{{ب|دعای خیر تو گویم گرم نواخت کنی|وگر خلاف کنی بر خلاف خواهم گفت}}
{{ب|به تماشای میوه راضی شو|ای که دستت نمی‌رسد بر شاخ}}
{{ب|گر مرا نیز دسترس بودی|بارگه کردمی و صفه و کاخ}}
{{ب|و آدمی را که دست تنگ بود|نتواند نهاد پای فراخ}}
{{ب|چه سود از دزدی آنگه توبه کردن|که نتوانی کمند انداخت بر کاخ}}
{{ب|بلند از میوه گو کوتاه کن دست|که کوته خود ندارد دست بر شاخ}}
{{ب|شنیدم که بیوه‌زنی دردمند|همی گفت و رخ بر زمین می‌نهاد}}
{{ب|هر آن کدخدا را که بر بیوه‌زن|ترحم نباشد زنش بیوه باد}}
{{پایان شعر}}