نمایش مبدأ برای سعدی (قصاید فارسی)/کجا همی رود این شاهد شکر گفتار؟

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (قصاید فارسی)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(کجا همی رود این شاهد شکر گفتار؟)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|کجا همی رود این شاهد شکر گفتار؟|چرا همی نکند بر دو چشم من رفتار؟}}
{{ب|به آفتاب نماند مگر به یک معنی|که در تأمل او خیره می‌شود ابصار}}
{{ب|نظر در آینه‌ی روی عالم افروزش|مثال صیقل از آیینه می‌برد زنگار}}
{{ب|برات خوبی و منشور لطف و زیبایی|نبشته بر گل رویش به خط سبز عذار}}
{{ب|به مشک سوده‌ی محلول در عرق ماند|که بر خریر نویسد کسی به خط غبار}}
{{ب|لبش ندانم و خدش چگونه وصف کنم|که این چو دانه‌ی نارست و آن چو شعله‌ی نار}}
{{ب|چو در محاورت آید دهان شیرینش|کجا شدند تماشا کنان شیرین کار}}
{{ب|نسیم صبح بر اندام نازکش بگذشت|چو بازگشت به بستان بریخت برگ بهار}}
{{ب|متابع توام ای دوست گر نداری ننگ|مطاوع توام ای یار اگر نداری عار}}
{{ب|تو در کمند من آیی؟ کدام دولت و بخت|من از تو روی بپیچم؟ کدام صبر و قرار}}
{{ب|حدیث عشق تو با کس همی نیارم گفت|که غیرتم نگذارد که بشنود اغیار}}
{{ب|همیشه در دل من هرکس آمدی و شدی|تو برگذشتی و نگذشت بعد از آن دیار}}
{{ب|تو از سر من و از جان من عزیزتری|بخیلم ار نکنم سر فدا و جان ایثار}}
{{ب|اکر ملول شوی، حاکمی و فرمان ده|وگر قبول کنی بنده‌ایم و خدمتکار}}
{{ب|حلال نیست محبت مگر کسانی را|که دوستی به قیامت برند سعدی‌وار}}
{{ب|حکایت اینهمه گفتیم و همچنان باقیست|هنوز باز نکردیم دوری از طومار}}
{{ب|اگر در سخن اینجا که هست دربندم|هنوز باز نکردیم دوری از طومار}}
{{ب|سخن به اوج ثریا رسد اگر برسد|به صدر صاحب دیوان و شمع جمع کبار}}
{{ب|جهان دانش و ابر سخا و کان کرم|سپهر حشمت و دریای فضل و کوه وقار}}
{{ب|امین مشرق و مغرب که ملک و دین دارند|به رای روشن او اعتماد و استظهار}}
{{ب|خدایگان صدور زمانه شمس‌الدین|عماد قبه‌ی اسلام و قبله‌ی زوار}}
{{ب|محمد بن محمد که یمن همت اوست|معین و مظهر دین محمد مختار}}
{{ب|اکابر همه عالم نهاده گردن طوع|بر آستان جلالش چو بندگان صغار}}
{{ب|نه هرکس این شرف و قدر و منزلت دارد|که قصد باب معالی کنندش از اقطار}}
{{ب|چه کعبه در همه آفاق نقطه‌ای باید|که اهل فضل طوافش کنند چون پرگار}}
{{ب|قلم به یمن یمینش چو گرم رو مرغیست|که خط به روم برد دم به دم ز هندو بار}}
{{ب|برآید از ظلمات دویت هر ساعت|چنانکه می‌رود آب حیاتش از منقار}}
{{ب|پناه ملت حق تا چنین بزرگانند|هنوز هست رسول خدای را انصار}}
{{ب|عدوی دولت او را همیشه کوفت رسد|وگر سرش همه پیشانیست چون مسمار}}
{{ب|مرین یگانه اهل زمانه را یارب|به کام دولت و دنیا و دین ممتع دار}}
{{ب|که می‌برد به خداوند منعم محسن|پیام بنده‌ی نعمت‌شناس شکرگزار}}
{{ب|که من نه اهل سخن گفتنم درین معنی|نه مرد اسپ دوانیدم درین مضمار}}
{{ب|مرا هزار زبان فصیح بایستی|که شکر نعمت وی کردمی یکی ز هزار}}
{{ب|چو بندگی نتواتنم همی به جای آورد|به عجز می‌کنم از حق بندگی اقرار}}
{{ب|وگر به جلوه‌ی طاوس شوخیی کردم|به چشم نقص نبینندم اهل استبصار}}
{{ب|که من به جلوه‌گری پای زشت می‌پوشم|نه پر و بال نگارین همی کنم اظهار}}
{{ب|به سوق صیرفیان در، حکیم آن را به|که بر محک نزند سیم ناتمام عیار}}
{{ب|هنر نمودن اگر نیز هست لایق نیست|که خود عبیر بگوید چه حاجت عطار}}
{{ب|برای ختم سخن دست در دعا داریم|امیدوار قبول از مهیمن غفار}}
{{ب|همیشه تا که ملک را بود تقلب دور|همیشه تا که زمین را بود قرار و مدار}}
{{ب|ثبات عمر تو باد و دوام عافیتت|نگاهداشته از نائبات لیل و نهار}}
{{ب|توحاکم همه آفاق و آنکه حاکم تست|ز تخت و بخت و جوانی و ملک برخوردار}}
{{پایان شعر}}