نمایش مبدأ برای سعدی (در نیایش خداوند)/به نام خدایی که جان آفرید

{{سرصفحه
| عنوان = [[سعدی (در نیایش خداوند)]]
| مؤلف = سعدی
| قسمت =(به نام خدایی که جان آفرید)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|به نام خدایی که جان آفرید|سخن گفتن اندر زبان آفرید}}
{{ب|خداوند بخشنده‌ی دستگیر|کریم خطا بخش پوزش پذیر}}
{{ب|عزیزی که هر کز درش سر بتافت|به هر در که شد هیچ عزت نیافت}}
{{ب|سر پادشاهان گردن فراز|به درگاه او بر زمین نیاز}}
{{ب|نه گردن کشان را بگیرد بفور|نه عذرآوران را براند بجور}}
{{ب|وگر خشم گیرد به کردار زشت|چو بازآمدی ماجرا در نوشت}}
{{ب|دو کونش یکی قطره در بحر علم|گنه بیند و پرده پوشد بحلم}}
{{ب|اگر با پدر جنگ جوید کسی|پدر بی گمان خشم گیرد بسی}}
{{ب|وگر خویش راضی نباشد ز خویش|چو بیگانگانش براند ز پیش}}
{{ب|وگر بنده چابک نیاید به کار|عزیزش ندارد خداوندگار}}
{{ب|وگر بر رفیقان نباشی شفیق|بفرسنگ بگریزد از تو رفیق}}
{{ب|وگر ترک خدمت کند لشکری|شود شاه لشکرکش از وی بری}}
{{ب|ولیکن خداوند بالا و پست|به عصیان در زرق بر کس نبست}}
{{ب|ادیم زمین، سفره‌ی عام اوست|چه دشمن بر این خوان یغما، چه دوست}}
{{ب|وگر بر جفا پیشه بشتافتی|که از دست قهرش امان یافتی؟}}
{{ب|بری، ذاتش از تهمت ضد و جنس|غنی، ملکش از طاعت جن و انس}}
{{ب|پرستار امرش همه چیز و کس|بنی آدم و مرغ و مور و مگس}}
{{ب|چنان پهن‌خوان کرم گسترد|که سیمرغ در قاف قسمت خورد}}
{{ب|مر او را رسد کبریا و منی|که ملکش قدیم است و ذاتش غنی}}
{{ب|یکی را به سر برنهد تاج بخت|یکی را به خاک اندر آرد ز تخت}}
{{ب|کلاه سعادت یکی بر سرش|گلیم شقاوت یکی در برش}}
{{ب|گلستان کند آتشی بر خلیل|گروهی بر آتش برد ز آب نیل}}
{{ب|گر آن است، منشور احسان اوست|وراین است، توقیع فرمان اوست}}
{{ب|پس پرده بیند عملهای بد|همو پرده پوشد به آلای خود}}
{{ب|بتهدید اگر برکشد تیغ حکم|بمانند کروبیان صم و بکم}}
{{ب|وگر در دهد یک صلای کرم|عزازیل گوید نصیبی برم}}
{{ب|به درگاه لطف و بزرگیش بر|بزرگان نهاده بزرگی ز سر}}
{{ب|فروماندگان را به رحمت قریب|تضرع کنان را به دعوت مجیب}}
{{ب|بر احوال نابوده، علمش بصیر|بر اسرار ناگفته، لطفش خبیر}}
{{ب|به قدرت، نگهدار بالا و شیب|خداوند دیوان روز حسیب}}
{{ب|نه مستغنی از طاعتش پشت کس|نه بر حرف او جای انگشت کس}}
{{ب|قدیمی نکوکار نیکی پسند|به کلک قضا در رحم نقش بند}}
{{ب|ز مشرق به مغرب مه و آفتاب|روان کرد و گسترد گیتی بر آب}}
{{ب|زمین از تب لرزه آمد ستوه|فرو کوفت بر دامنش میخ کوه}}
{{ب|دهد نطفه را صورتی چون پری|که کرده‌ست بر آب صورتگری؟}}
{{ب|نهد لعل و فیروزه در صلب سنگ|گل لعل در شاخ پیروزه رنگ}}
{{ب|ز ابر افگند قطره‌ای سوی یم|ز صلب اوفتد نطفه‌ای در شکم}}
{{ب|از آن قطره لولوی لالا کند|وز این، صورتی سرو بالا کند}}
{{ب|بر او علم یک ذره پوشیده نیست|که پیدا و پنهان به نزدش یکیست}}
{{ب|مهیا کن روزی مار و مور|وگر چند بی‌دست و پایند و زور}}
{{ب|به امرش وجود از عدم نقش بست|که داند جز او کردن از نیست، هست؟}}
{{ب|دگر ره به کتم عدم در برد|وزان جا به صحرای محشر برد}}
{{ب|جهان متفق بر الهیتش|فرومانده از کنه ماهیتش}}
{{ب|بشر ماورای جلالش نیافت|بصر منتهای جمالش نیافت}}
{{ب|نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم|نه در ذیل وصفش رسد دست فهم}}
{{ب|در این ورطه کشتی فروشد هزار|که پیدا نشد تخته‌ای بر کنار}}
{{ب|چه شبها نشستم در این سیر، گم|که دهشت گرفت آستینم که قم}}
{{ب|محیط است علم ملک بر بسیط|قیاس تو بر وی نگردد محیط}}
{{ب|نه ادراک در کنه ذاتش رسد|نه فکرت به غور صفاتش رسد}}
{{ب|توان در بلاغت به سحبان رسید|نه در کنه بی چون سبحان رسید}}
{{ب|که خاصان در این ره فرس رانده‌اند|به لااحصی از تگ فرومانده‌اند}}
{{ب|نه هر جای مرکب توان تاختن|که جاها سپر باید انداختن}}
{{ب|وگر سالکی محرم راز گشت|ببندند بر وی در بازگشت}}
{{ب|کسی را در این بزم ساغر دهند|که داروی بیهوشیش در دهند}}
{{ب|یکی باز را دیده بردوخته‌ست|یکی دیده‌ها باز و پر سوخته‌ست}}
{{ب|کسی ره سوی گنج قارون نبرد|وگر برد، ره باز بیرون نبرد}}
{{ب|بمردم در این موج دریای خون|کز او کس نبرده‌ست کشتی برون}}
{{ب|اگر طالبی کاین زمین طی کنی|نخست اسب باز آمدن پی کنی}}
{{ب|تأمل در آیینه‌ی دل کنی|صفایی بتدریج حاصل کنی}}
{{ب|مگر بویی از عشق مستت کند|طلبکار عهد الستت کند}}
{{ب|به پای طلب ره بدان جا بری|وزان جا به بال محبت پری}}
{{ب|بدرد یقین پرده‌های خیال|نماند سراپرده الا جلال}}
{{ب|دگر مرکب عقل را پویه نیست|عنانش بگیرد تحیر که بیست}}
{{ب|در این بحر جز مرد داعی نرفت|گم آن شد که دنبال راعی نرفت}}
{{ب|کسانی کز این راه برگشته‌اند|برفتند بسیار و سرگشته‌اند}}
{{ب|خلاف پیمبر کسی ره گزید|که هرگز به منزل نخواهد رسید}}
{{ب|محال است سعدی که راه صفا|توان رفت جز بر پی مصطفی}}
{{پایان شعر}}