نمایش مبدأ برای رودکی (باب ششم)/تا سمو سر برآورید از دشت

{{سرصفحه
| عنوان = [[رودکی (باب ششم)]]
| مؤلف = رودکی
| قسمت =(تا سمو سر برآورید از دشت)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|تا سمو سر برآورید از دشت|گشت زنگار گون همه لب کشت}}
{{ب|هر یکی کاردی ز خوان برداشت|تا پزند از سمو طعامک چاشت}}
{{ب|نیست فکری به غیر یار مرا|عشق شد در جهان فیار مرا}}
{{ب|زرع و ذرع از بهار شد چو بهشت|زرع کشتست و ذرع گوشه‌ی کشت}}
{{ب|اشتر گرسنه کسیمه برد|کی شکوهد ز خار؟ چیره خورد}}
{{ب|هر کرا راهبر زغن باشد|گذر او به مرغزن باشد}}
{{ب|دیوه هر چند کابرشم بکند|هرچه آن بیشتر به خویش تند}}
{{ب|گاو مسکین ز کید دمنه چه دید؟|وز بد زاغ بوم را چه رسید؟}}
{{ب|دور ماند از سرای خویش و تبار|نسری ساخت بر سر کهسار}}
{{ب|گرچه نامردمست آن ناکس|نشود سیر ازو دلم یرگس}}
{{ب|دخت کسری ز نسل کیکاوس|درستی نام، نغز چون طاوس}}
{{ب|تبر از بس که زد به دشمن کوس|سرخ شد همچو لالکای خروس}}
{{ب|آن که از این سخن شنید ارزش|باز پیش آر، تا کند پژهش}}
{{ب|خویشتن پاک دار و بی‌پرخاش|هیچ کس را مباش عاشق غاش}}
{{ب|خویشتن پاک دار بی‌پرخاش|رو به آغاش اندرون مخراش}}
{{ب|خویش بیگانه گردد از پی دیش|خواهی آن روز مزد کمتر دیش}}
{{ب|از بزرگی که هستی، ای خشنوک|چاکرت بر کتف نهد دفنوک}}
{{ب|از تو خالی نگارخانه‌ی جم|فرش دیبا فگنده بر بجکم}}
{{ب|من چنین زار ازان جماش شدم|همچو آتش میان داش شدم}}
{{ب|من چنان زار ازان جماش درم|همچو آتش میان داش درم}}
{{ب|جان ترنجیده و شکسته دلم|گویی از غم همی فرو گسلم}}
{{ب|باد بر تو مبارک و خنشان|جشن نوروز و گوسپند کشان}}
{{ب|بودنی بود، می بیار اکنون|رطل پرکن ، مگوی بیش سخون}}
{{ب|چون نهاد او پهند را نیکو|قید شد در پهند او آهو}}
{{ب|چون به بانگ آمد از هوا بخنو|می خور و بانگ رود و چنگ شنو}}
{{ب|از شبستان ببشکم آمد شاه|گشت بشکم ز دلبران چون ماه}}
{{ب|ریش و سبلت همی خضاب کنی|خویشتن را همی عذاب کنی}}
{{ب|آن که نشک آفرید و سرو سهی|وان که بید آفرید و نار و بهی}}
{{پایان شعر}}