نمایش مبدأ برای رودکی (باب اول)/کاروان شهید رفت از پیش

{{سرصفحه
| عنوان = [[رودکی (باب اول)]]
| مؤلف = رودکی
| قسمت =(کاروان شهید رفت از پیش)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|کاروان شهید رفت از پیش|و آن ما رفته گیر و می‌اندیش}}
{{ب|از شمار دو چشم یک تن کم|وز شمار خرد هزاران بیش}}
{{ب|توشه‌ی جان خویش ازو بربای|پیش کایدت مرگ پای آگیش}}
{{ب|آن چه با رنج یافتیش و بذل|تو به آسانی از گزافه مدیش}}
{{ب|خویش بیگانه گردد از پی سود|خواهی آن روز مزد کمتر دیش}}
{{ب|گرگ را کی رسد صلابت شیر؟|باز را کی رسد نهیب شخیش؟}}
{{ب|رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور|به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش}}
{{ب|پسند باشد مر خواجه راپس از ده سال|که: باز گردد پیر و پیاده و درویش؟}}
{{ب|ای لک، ار ناز خواهی و نعمت|گرد درگاه او کنی لک و پک}}
{{ب|یخچه بارید و پای من بفسرد|ورغ بر بند یخچه را ز فلک}}
{{ب|بسا که مست درین خانه بودم وشادان|چنان که جاه من افزون بد از امیر و ملوک}}
{{ب|کنون همانم و خانه همان و شهر همان|مرا نگویی کز چه شدست شادی سوک؟}}
{{ب|زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل|صدسال مست باشد از بوی او نهنگ}}
{{ب|آهو به دشت اگر بخورد قطره‌ای ازو|غرنده شیر گردد و نندیشد از پلنگ}}
{{ب|می لعل پیش آر و پیش من آی|به یکدست جام و به یکدست چنگ}}
{{ب|از آن می مرا ده، که از عکس او|چو یاقوت گردد به فرسنگ سنگ}}
{{ب|کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند|ترش شوند و بتابند روز زاهل سال}}
{{ب|ترا که می‌شنوی طاقت شنیدن نیست|مرا که می‌طلبم خود چگونه باشد حال؟}}
{{ب|شکفت لاله توزیغال بشکفان که همی|به دور لاله به کف برنهاده به، زیغال}}
{{ب|دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام|بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام}}
{{ب|یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند|دگر که: عاشق گویند عاشقان را نام}}
{{ب|دریغم آید چون مر ترا نکو خوانند|دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام}}
{{ب|مرا دلیست که از غمگنی چو دور شود|به غمگنان شود و غم فراز گیرد وام}}
{{ب|دریغ آن که گرد کرد با رنج|کزو نیست بهر من جز سوتام}}
{{ب|هلا! رودکی از کس اندر متاب|بکن هر چه کردنیست بامدام}}
{{ب|که فرغول برندارد آن روز|که بر تخته ترا سیاه شود فام}}
{{ب|اگر امیر جهاندار داد من ندهد|چهار ساله نوید مرا که هست خرام؟}}
{{ب|همه نیوشه‌ی خواجه به نیکویی و به صلح|همه نیوشه‌ی نادان به جنگ و کار نغام}}
{{ب|چون کسی کردمت بدستک خویش|گنه خویش بر تو افگندم}}
{{ب|خانه از روی تو تهی کردم|دیده از خون دل بیاگندم}}
{{ب|عجب آید مرا ز کرده‌ی خویش|کز در گریه‌ام، همی خندم}}
{{ب|چو در پاش گردد به معنی زبانم|رسد مرحبا از زمین و زمانم}}
{{ب|به صورت و نوا و بصیت معانی|طرب بخش روحم، فرحزای جانم}}
{{ب|خرد در بها نقد هستی فرستد|گهرهای رنگین چو زاید ز کانم}}
{{ب|بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم|اندوه درم و غم دینار نداریم}}
{{ب|جان را ز پی دین و دیانت بفروشیم|وین عمر فنا را بره غزو گزاریم}}
{{ب|بد ناخوریم باده، که مستانیم|وز دست نیکوان می بستانیم}}
{{ب|دیوانگان بی هشمان خوانند|دیوانگان نه‌ایم، که مستانیم}}
{{ب|جمله صید این جهانیم، ای پسر|ما چو صعوه، مرگ برسان زغن}}
{{ب|هر گلی پژمرده گردد زو، نه دیر|مرگ بفشارد همه در زیر غن}}
{{ب|هست بر خواجه پیخته زفتن|راست چون بر درخت پیچد سن}}
{{ب|این عجبتر که: می نداند او|شعر از شعر و خنب را از خن}}
{{ب|مادر می را بکرد باید قربان|بچه‌ی او را گرفت و کرد به زندان}}
{{ب|بچه‌ی او را ازو گرفت ندانی|تاش نکویی نخست و زو نکشی جان}}
{{ب|جز که نباشد حلال دور بکردن|بچه‌ی کوچک ز شیر مادر و پستان}}
{{ب|تا نخورد شیر هفت مه به تمامی|از سر اردی بهشت تا بن آبان}}
{{ب|آن گه شاید ز روی دین و ره داد|بچه به زندان تنگ و مادر قربان}}
{{ب|چون بسپاری به حبس بچه‌ی او را|هفت شباروز خیره ماند و حیران}}
{{ب|باز چو آید به هوش و حال ببیند|جوش بر آرد، بنالد از دل سوزان}}
{{ب|گاه زبر زیر گردد از غم و گه باز|زیر زبر، هم چنان زانده جوشان}}
{{ب|زر بر آتش کجا بخواهی پالود|جوشد، لیکن ز غم نجوشد چندان}}
{{ب|باز به کردار اشتری که بود مست|کفک بر آرد ز خشم و زاید شیطان}}
{{ب|مرد حرس کفک‌هاش پاک بگیرد|تا بشود تیر گیش و گردد رخشان}}
{{ب|آخر کارام گیرد و نچخد تیز|درش کند استوار مرد نگهبان}}
{{ب|چون بنشیند تمام و صافی گردد|گونه‌ی یاقوت سرخ گیرد و مرجان}}
{{ب|چند ازو سرخ چون عقیق یمانی|چند ازو لعل چون نگین بدخشان}}
{{ب|ورش ببویی، گمان بری که گل سرخ|بوی بدو داد و مشک و عنبر با بان}}
{{ب|هم به خم اندر همی گدازد چونین|تا به گه نوبهار و نیمه‌ی نیسان}}
{{ب|آن گه اگر نیم شب درش بگشایی|چشمه‌ی خورشید را ببینی تابان}}
{{ب|ور به بلور اندرون ببینی گویی:|گوهر سرخست به کف موسی عمران}}
{{ب|زفت شود رادمرد و سست دلاور|گر بچشد زوی و روی زرد گلستان}}
{{ب|و آن که به شادی یکی قدح بخورد زوی|رنج نبیند ازان فراز و نه احزان}}
{{ب|انده ده ساله را بطنجه رماند|شادی نو را زری بیارد و عمان}}
{{ب|بامی چونین که سالخورده بود چند|جامه بکرده فراز پنجه خلقان}}
{{ب|مجلس باید بساخته، ملکانه|از گل و از یاسمین و خیری الوان}}
{{ب|نعمت فردوس گستریده ز هر سو|ساخته کاریکه کس نسازد چونان}}
{{ب|جامه‌ی زرین و فرش‌های نو آیین|شهره ریاحین و تخت‌های فراوان}}
{{ب|بربط عیسی و لون‌های فوادی|چنگ مدک نیرو نای چابک جابان}}
{{ب|یک صف میران و بلعمی بنشسته|یک صف حران و پیر صالح دهقان}}
{{ب|خسرو بر تخت پیشگاه نشسته|شاه ملوک جهان، امیر خراسان}}
{{ب|ترک هزاران به پای پیش صف اندر|هر یک چون ماه بر دو هفته درفشان}}
{{ب|هر یک بر سر بساک مورد نهاده|روش می سرخ و زلف و جعدش ریحان}}
{{ب|باده دهنده بتی بدیع ز خوبان|بچه‌ی خاتون ترک و بچه‌ی خاقان}}
{{ب|چونش بگردد نبیذ چند به شادی|شاه جهان شادمان و خرم و خندان}}
{{ب|از کف ترکی سیاه چشم پریروی|قامت چون سرو و زلفکانش چوگان}}
{{ب|زان می خوشبوی ساغری بستاند|یاد کند روی شهریار سجستان}}
{{ب|خود بخورد نوش و اولیاش همیدون|گوید هر یک چو می بگیرد شادان:}}
{{ب|شادی بو جعفر احمد بن محمد|آن مه آزادگان و مفخر ایران}}
{{ب|آن ملک عدل و آفتاب زمانه|زنده بدو داد و روشنایی گیهان}}
{{ب|آنکه نبود از نژاد آدم چون او|نیز نباشد، اگر نگویی بهتان}}
{{ب|حجت یکتا خدای و سایه‌ی او بست|طاعت او کرده واجب آیت فرقان}}
{{ب|خلق ز خاک و ز آب و آتش و بادند|وین ملک از آفتاب گوهر ساسان}}
{{ب|فربد و یافت ملک تیره و تاری|عدن بدو گشت تیر گیتی ویران}}
{{ب|گر تو فصیحی همه مناقب او گوی|ور تو دبیری همه مدایح او خوان}}
{{ب|ور تو حکیمی و راه حکمت جویی|سیرت او گیر و خوب مذهب او دان}}
{{ب|آن که بدو بنگری به حکمت گویی:|اینک سقراط و هم فلاطن یونان}}
{{ب|گر بگشاید ز فان به علم و به حکمت|گوش کن اینک به علم و حکمت لقمان}}
{{ب|مرد ادب را خرد فزاید و حکمت|مرد خرد را ادب فزاید و ایمان}}
{{ب|ور تو بخواهی فرشته ای که ببینی|اینک اویست آشکارا رضوان}}
{{ب|خوب نگه کن بدان لطافت و آنروی|تا تو ببینی برین که گفتم برهان}}
{{ب|پاکی اخلاق او و پاک نژادی|با نیت نیک و با مکارم احسان}}
{{ب|ور سخن او رسد به گوش تو یک راه|سعد شود مر ترا نحوست کیوان}}
{{ب|ورش به صد اندرون نشسته ببینی|جزم بگویی که: زنده گشت سلیمان}}
{{ب|سام سواری، که تا ستاره بتابد|اسب نبیند چنو سوار به میدان}}
{{ب|باز به روز نبرد و کین و حمیت|گرش ببینی میان مغفر و خفتان}}
{{ب|خوار نمایدت ژنده پیل بدانگاه|ورچه بود مست و تیز گشته و غران}}
{{ب|ورش بدیدی سفندیار گه رزم|پیش سنانش جهان دویدی و لرزان}}
{{ب|گرچه به هنگام حلم کوه تن اوی|کوه سیامست که کس نبیند جنبان}}
{{ب|دشمن ار اژدهاست، پیش سنانش|گردد چون موم پیش آتش سوزان}}
{{ب|ور به نبرد آیدش ستاره‌ی بهرام|توشه‌ی شمشیر او شود به گروگان}}
{{ب|باز بدان گه که می به دست بگیرد|ابر بهاری چنو نبارد باران}}
{{ب|ابر بهاری جز آب تیره نبارد|او همه دیبا به تخت و زر به انبان}}
{{ب|با دو کف او، ز بس عطا که ببخشد|خوار نماید حدیث و قصه‌ی توفان}}
{{ب|لاجرم از جود و از سخاوت اویست|نرخ گرفته حدیث و صامت ارزان}}
{{ب|شاعر زی او رود فقیر و تهی دست|با زر بسیار بازگردد و حملان}}
{{ب|مرد سخن را ازو نواختن و بر|مرد ادب را ازو وظیفه‌ی دیوان}}
{{ب|باز به هنگام داد و عدل بر خلق|نیست به گیتی چنو نبیل و مسلمان}}
{{ب|داد بباید ضعیف همچو قوی زوی|جور نبینی به نزد او و نه عدوان}}
{{ب|نعمت او گستریده بر همه گیتی|آنچه کس از نعمتش نبینی عریان}}
{{ب|بسته‌ی گیتی ازو بیابد راحت|خسته‌ی گیتی ازو بیابد درمان}}
{{ب|با رسن عفو آن مبارک خسرو|حلقه‌ی تنگست هر چه دشت و بیابان}}
{{ب|پوزش بپذیرد و گناه ببخشد|خشم نراند، به عفو کوشد و غفران}}
{{ب|آن مبک نیمروز و خسرو پیروز|دولت او یوز و دشمن آهوی نالان}}
{{ب|عمروبن اللیث زنده گشت بدو باز|با حشم خویش و آن زمانه‌ی ایشان}}
{{ب|رستم را نام اگر چه سخت بزرگست|زنده بدویست نام رستم دستان}}
{{ب|رود کیا، برنورد مدح همه خلق|مدحت او گوی و مهر دولت بستان}}
{{ب|ورچه بکوشی، به جهد خویش بگویی|ورچه کنی تیزفهم خویش به سوهان}}
{{ب|گفت ندانی سزاش و خیز و فراز آر|آن که بگفتی چنان که گفتن نتوان}}
{{ب|اینک مدحی، چنانکه طاقت من بود|لفظ همه خوب و هم به معنی آسان}}
{{ب|جز به سزاوار میر گفت ندانم|ورچه جریرم به شعر و طایی و حسان}}
{{ب|مدح امیری که مدح زوست جهان را|زینت هم زوی و فر و نزهت و سامان}}
{{ب|سخت شکوهم که عجز من بنماید|ورچه صریعم ابا فصاحت سحبان}}
{{ب|برد چنین مدح و عرضه کرد زمانی|ورچه بود چیره بر مدایح شاهان}}
{{ب|مدح همه خلق را کرانه پدیدست|مدحت او را کرانه نی و نه پایان}}
{{ب|نیست شگفتی که رودکی به چنین جای|خیره شود بیروان و ماند حیران}}
{{ب|ورنه مرا بو عمر دلاور کردی|وان گه دستوری گزیده‌ی عدنان}}
{{ب|زهره کجا بودمی به مدح امیری؟|کز پی او آفرید گیتی یزدان}}
{{ب|ورم ضعیفی و بی بدیم نبودی|وان گه نبود از امیر مشرق فرمان}}
{{ب|خود بدویدی بسان پیک مرتب|خدمت او را گرفته چامه به دندان}}
{{ب|مدح رسولست، عذر من برساند|تا بشناسد درست میر سخندان}}
{{ب|عذر رهی خویش و ناتوانی و پیری|کو به تن خویش ازین نیامد مهمان}}
{{ب|دولت میرم همیشه باد برافزون|دولت اعدای او همیشه به نقصان}}
{{ب|سرش رسیده به ماه بر، به بلندی|و آن معادی بزیر ماهی پنهان}}
{{ب|طلعت تابنده‌تر ز طلعت خورشید|نعمت پاینده‌تر ز جودی و ثهلان}}
{{ب|هان! صائم نواله‌ی این سفله میزبان|زین بی نمک ابا منه انگشت در دهان}}
{{ب|لب تر مکن به آب، که طلقست در قدح|دست از کباب دار، که زهرست توامان}}
{{ب|با کام خشک و با جگر تفته درگذر|ایدون که در سراسر این سبز گلستان}}
{{ب|کافور همچو گل چکد از دوش شاخسار|زیبق چو آب بر جهد از ناف آبدان}}
{{ب|شاهی، که به روز رزم از رادی|زرین نهد او به تیر در پیکان}}
{{ب|تا کشته‌ی او ازان کفن سازد|تا خسته‌ی او ازان کند درمان}}
{{ب|یاد کن: زیرت اندرون تن شوی|تو برو خوار خوابنیده، ستان}}
{{ب|جعد مویانت جعد کنده همی|ببریده برون تو پستان}}
{{ب|پیر فرتوت گشته بودم سخت|دولت او مرا بکرد جوان}}
{{ب|یخچه می‌بارید از ابر سیاه|چون ستاره بر زمین از آسمان}}
{{ب|چون بگردد پای او از پای دار|آشکوخیده بماند همچنان}}
{{ب|ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان|از من دل و سگالش، از تو تن و روان}}
{{ب|کوری کنیم و باده خوریم و بویم شاد|بوسه دهیم بر دو لبان پریوشان}}
{{ب|خلخیان خواهی و جماش چشم|گرد سرین خواهی و بارک میان}}
{{ب|کشکین نانت نکند آرزوی|نان سمن خواهی گرد و کلان}}
{{ب|چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟|چه چیزست آن پلالک تیغ بران؟}}
{{ب|یکی اندر دهان حق زبانست|یکی اندر دهان مرگ دندان}}
{{ب|خواهی تا مرگ نیابد ترا|خواهی کز مرگ بیابی امان}}
{{ب|زیر زمین خیز و نهفتی بجوی|پس به فلک برشو بی نردبان}}
{{ب|ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو|آهویی نام نهاده یکران}}
{{ب|آفتابی، که ز چابک قدمی|بر سر ذره نماید جولان}}
{{ب|لنگ رونده است، گوش نی و سخنیاب|گنگ فصیحست، چشم نی و جهان بین}}
{{ب|تیزی شمشیر دارد و روش مار|کالبد عاشقان و گونه‌ی غمگین}}
{{ب|ترنج بیدار اندر شده به خواب گران|گل غنوده برانگیخته سر از بالین}}
{{ب|هرآن که خاتم مدح تو کرد در انگشت|سر از دریچه زرین برون کند چو نگین}}
{{ب|با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین|با هر که نیست عاشق کم گوی و کم نشین}}
{{ب|باشد که در وصال تو بینند روی دوست|تو نیز در میانه‌ی ایشان نه ای، ببین}}
{{ب|زه! دانا را گویند، که داند گفت|هیچ نادان را داننده نگوید: زه}}
{{ب|سخن شیرین از زفت نیارد بر|بز ببج بج بر، هرگز نشود فربه}}
{{ب|سماع و باده‌ی گلگون و لعبتان چوماه|اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه}}
{{ب|نظر چگونه بدوزم؟ که بهر دیدن دوست|ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه}}
{{ب|کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافت|ز خویش حیف بود، گر دمی بود آگاه}}
{{ب|به چشمت اندر بالار ننگری تو به روز|به شب به چشم کسان اندرون ببینی کاه}}
{{ب|من موی خویش را نه ازان می کنم سیاه|تا باز نو جوان شوم و نو کنم گیاه}}
{{ب|چون جام ها به وقت مصیبت سیه کنند|من موی از مصیبت پیری کنم سیاه}}
{{ب|پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل|ساق چون سوهان و دندان بر مثال استره}}
{{ب|بر کنار جوی بینم رسته‌ی بادام و سرو|راست پندارم قطار اشتران آبره}}
{{ب|رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟|بنگریزد کس از گرم آفروشه}}
{{ب|مرا امروز توبه سود دارد|چنان چون دردمندان را شنوشه}}
{{ب|زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله|چنان چون مادر از سوک عروس سیزده ساله}}
{{ب|و گشته زین پرند سبز شاخ بید بنساله|چنان چون اشک مهجوران نشسته ژاله بر لاله}}
{{ب|مشوشست دلم از کرشمه‌ی سلمی|چنان که خاطر مجنون ز طره‌ی لیلی}}
{{ب|چو گل شکر دهیم در دل شود تسکین|چو ترش روی شوی وارهانی از صفری}}
{{ب|به غنچه‌ی تو شکر خنده نشانه‌ی باده|به سنبل تو در گوش مهره‌ی افعی}}
{{ب|ببرده نرگس تو آب جادوی بابل|گشاده غنچه‌ی تو باب معجز موسی}}
{{ب|سپید برف برآمد به کوهسار سیاه|و چون درون شد آن سرو بوستان آرای}}
{{ب|و آن کجا بگوارید ناگوار شدست|وان کجا نگزایست گشت زود گزای}}
{{ب|آن چیست بر آن طبق همی تابد؟|چون ملحم زیر شعر عنابی}}
{{ب|ساقش به مثل چو ساعد حورا|پایش به مثل چو پای مرغابی}}
{{ب|ای دل، سزایش بری|باز بر چنگل عقابی}}
{{ب|بی تو مرا زنده نبیند|من ذره ام، تو آفتابی}}
{{ب|بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی|و یا چون برکشیده تیغ پیش آفتابستی}}
{{ب|بیا کی گویی: اندر جام مانند گلابستی|به خوشی گویی: اندر دیده‌ی بی‌خواب خوابستی}}
{{ب|سحابستی قدح گویی و می قطره‌ی سحابستی|طرب، گویی، که اندر دل دعای مستجابستی}}
{{ب|اگر می نیستی، یکسر همه دل ها خرابستی|اگر در کالبد جان را ندیدستی، شرابستی}}
{{ب|اگر این می به ابر اندر، به چنگال عقابستی|ازان تا ناکسان هرگز نخوردندی صوابستی}}
{{ب|جعد همچون نورد آب بباد|گوییا آن چنان شکستستی}}
{{ب|میانکش نازکک چو شانه‌ی مو|گویی از یک دگر گسستستی}}
{{ب|این جهان را نگر به چشم خرد|... این مصرع ساقط شده ...}}
{{ب|همچو دریاست وز نکوکاری|کشتیی ساز، تا بدان گذری}}
{{ب|مار را، هر چند بهتر پروری|چون یکی خشم آورد کیفر بری}}
{{ب|سفله طبع مار دارد، بی خلاف|جهد کن تا روی سفله ننگری}}
{{ب|ای آن که غمگنی و سزاواری|وندر نهان سرشک همی باری}}
{{ب|از بهر آن کجا ببرم نامش|ترسم ز سخت انده و دشواری}}
{{ب|رفت آن که رفت و آمد آنک آمد|بود آن که بود، خیره چه غمداری؟}}
{{ب|هموار کرد خواهی گیتی را؟|گیتیست، کی پذیرد همواری}}
{{ب|مستی مکن، که ننگرد او مستی|زاری مکن، که نشنود او زاری}}
{{ب|شو، تا قیامت آید، زاری کن|کی رفته را به زاری بازآری؟}}
{{ب|آزار بیش زین گردون بینی|گر تو بهر بهانه بیازاری}}
{{ب|گویی: گماشتست بلایی او|بر هر که تو دل برو بگماری}}
{{ب|ابری پدید نی و کسوفی نی|بگرفت ماه و گشت جهان تاری}}
{{ب|فرمان کنی و یا نکنی، ترسم|بر خویشتن ظفر ندهی، باری}}
{{ب|تا بشکنی سپاه غمان بر دل|آن به که می بیاری و بگساری}}
{{ب|اندر بلای سخت پدید آرند|فضل و بزرگ مردی و سالاری}}
{{ب|گل بهاری، بت تتاری|نبیذ داری، چرا نیاری؟}}
{{ب|نبیذ روشن، چو ابر بهمن|به نزد گلشن چرا نباری؟}}
{{ب|ای ویذ غافل از شمار، چه پنداری؟|کت خالق آفرید به هر کاری}}
{{ب|عمری که مر تراست سرمایه|ویذست و کارهات به دین داری}}
{{ب|تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی|شبنم شدست سوخته چون اشک ماتمی}}
{{ب|... این مصرع ساقط شده ...|کندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی}}
{{ب|کی مار ترسگین شود و گربه مهربان؟|گر موش ماژ و موژ کند گاه در همی}}
{{ب|صدر جهان، جهان همه تاریک شب شدست|از بهر ما سپیده‌ی صادق همی دمی}}
{{ب|بوی جوی مولیان آید همی|یاد یار مهربان آید همی}}
{{ب|ریگ آمو و درشتی راه او|زیر پایم پرنیان آید همی}}
{{ب|آب جیحون از نشاط روی دوست|خنگ ما را تا میان آید همی}}
{{ب|ای بخارا، شاد باش و دیر زی|میر زی تو شادمان آید همی}}
{{ب|میر ما هست و بخارا آسمان|ماه سوی آسمان آید همی}}
{{ب|میر سروست و بخارا بوستان|سرو سوی بوستان آید همی}}
{{ب|آفرین و مدح سود آید همی|گر به گنج اندر زیان آید همی}}
{{ب|مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب|چه آب جویم از جوی خشک یونانی؟}}
{{ب|برای پرورش جسم جان چه رنجه کنم؟|که: حیف باشد روح القدس به سگبانی}}
{{ب|به حسن صوت چو بلبل مقید نظمم|به جرم حسن چو یوسف اسیر زندانی}}
{{ب|بسی نشستم من با اکابر و اعیان|بیزمودمشان آشکار و پنهانی}}
{{ب|نخواستم ز تمنی مگر که دستوری|نیافتم ز عطاها مگر پشیمانی}}
{{ب|کسی را چو من دوستگان می چه باید؟|که دل شاد دارد بهر دوستگانی}}
{{ب|نه جز عیب چیزیست کان تو نداری|نه جز غیب چیزیست کان تو ندانی}}
{{ب|آن که نماند به هیچ خلق خدایست|تو نه خدایی، به هیچ خلق نمانی}}
{{ب|روز شدن را نشان دهنده به خورشید|باز مرو را به تو دهند نشانی}}
{{ب|هر چه بر الفاظ خلق مدحت رفتست|یا برود، تا به روز حشر تو آنی}}
{{ب|آی دریغا! که خردمند را|باشد فرزند و خردمندنی}}
{{ب|ورچه ادب دارد و دانش پدر|حاصل میراث به فرزندنی}}
{{ب|بی قیمتست شکر از آن دو لبان اوی|کاسد شد از دو زلفش بازار شاهبوی}}
{{ب|این ایغده سری به چه کار آید ای فتی|در باب دانش این سخن بیهده مگوی}}
{{ب|تا صبر را نباشد شیرینی شکر|تا بید را نباشد بویی چو دار بوی}}
{{ب|ای بر همه میران جهان یافته شاهی|می خور، که بد اندیش چنان شد که تو خواهی}}
{{ب|می خواه، که بدخواه به کام دل تو گشت|وز بخت بد اندیش تو آورد تباهی}}
{{ب|شد روزه و تسبیح و تراویح به یک جای|عید آمد و آمد می و معشوق و ملاهی}}
{{ب|چون ماه همی جست شب عید همه خلق|من روی تو جستم، که مرا شاهی و ماهی}}
{{ب|مه گاه بر افزون بود و گاه به کاهش|دایم تو برافزون بوی و هیچ نکاهی}}
{{ب|میری به تو محکم شد و شاهی به تو خرم|بر خیره ندادند ترا میری و شاهی}}
{{ب|خورشید روان باشی، چون از بر رخشی|دریای روان باشی، چون از بر گاهی}}
{{ب|آن ها که همه میل سوی ملک تو کردند|اینک بنهادند سر از تافته راهی}}
{{ب|دام طمع از ماهی در آب فگندند|نه مرد به جای آمد و نه دام و نه ماهی}}
{{ب|مهتر نشود، گر چه قوی گردد کهتر|گاهی نشود، گر چه هنر دارد، چاهی}}
{{ب|دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی|آرام و طرب رامده از طبع جدایی}}
{{ب|صد بار فتادست چنین هر ملکی را|آخر برسیدند به هر کام روایی}}
{{ب|آن کس که ترا دید و ترا بیند در جنگ|داند که: تو با شیر به شمشیر درآیی}}
{{ب|این کار سمایی بد، نه قوت انسان|کس را نبود قوت به کار سمایی}}
{{ب|آنان که گرفتار شدند از سپه تو|از بند به شمشیر تو یابند رهایی}}
{{ب|چمن عقل را خزانی اگر|گلشن عشق را بهار تویی}}
{{ب|عشق را گر پیمبری، لیکن|حسن را آفریدگار تویی}}
{{پایان شعر}}