نمایش مبدأ برای رودکی (باب اول)/مرا جود او تازه دارد همی

{{سرصفحه
| عنوان = [[رودکی (باب اول)]]
| مؤلف = رودکی
| قسمت =(مرا جود او تازه دارد همی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مرا جود او تازه دارد همی|مگر جودش ابرست و من کشتزار}}
{{ب|مگر یک سو افکن، که خود هم چنین|بیندیش و دیده‌ی خرد برگمار}}
{{ب|ابا برق و با جستن صاعقه|ابا غلغل رعد در کوهسار}}
{{ب|نه ماه سیامی، نه ماه فلک|که اینت غلامست و آن پیشکار}}
{{ب|نه چون پور میر خراسان، که او|عطارا نشسته بود کردگار}}
{{ب|اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت|هر آینه چو همه می‌خورد گل آرد بار}}
{{ب|به زلف کژ ولیکن به قد و قامت راست|به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار}}
{{ب|گر شود بحر کف همت تو موج زنان|ور شود ابر سر رایت تو توفان بار}}
{{ب|بر موالیت بپاشد همه در و گوهر|بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار}}
{{ب|ای خواجه، این همه که تو خود می‌دهی شمار|بادام تر و سیکی و بهمان وباستار}}
{{ب|مارست این جهان و جهان جوی مارگیر|از مارگیر مار برآرد همی دمار}}
{{ب|ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی|همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار}}
{{ب|امروز به اقبال تو، ای میر خراسان|هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار}}
{{ب|درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد|بیمست که: یک بار فرود آید دیوار}}
{{ب|دیوار کهن گشته بپرداز بادیز|یک روز همه پست شود، رنجش بگذار}}
{{ب|آن خجش ز گردنش در آویخته گویی|خیکیست پراز باد، درو ریخته از بار}}
{{ب|آن کن که درین وقت همی کردی هر سال|خز پوش و به کاشانه رو از صفه و فروار}}
{{ب|یاد آری و دانی که: تویی زیرک و نادان|ور یاد نداری تو سگالش کن و یادآر}}
{{ب|به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی|چنان گریخت ز دهر دو رنگ، رنگ فتور}}
{{ب|که باز شانه کند همچو باد سنبل را|بنیش چنگل خون ریز تارک عصفور}}
{{ب|چرخ فلک هرگز پیدا نکرد|چون تو یکی سفله‌ی دون و ژکور}}
{{ب|خواجه ابوالقاسم از ننگ تو|بر نکند سر به قیامت ز گور}}
{{ب|وقت شبگیر بانگ ناله‌ی زیر|... این مصرع ساقط شده ...}}
{{ب|دوستا، آن خروش بربط تو|خوشتر آید به گوشم از تکبیر}}
{{ب|زاری زیر و این مدار شگفت|گر ز دشت اندر آورد نخجیر}}
{{ب|تن او تیر نه، زمان به زمان|به دل اندر همی گزارد تیر}}
{{ب|گاه گریان و گه بنالد زار|بامدادان و روز تا شبگیر}}
{{ب|آن زبان‌آور و زبانش نه|خبر عاشقان کند تفسیر}}
{{ب|گاه دیوانه را کند هشیار|گه به هشیار برنهد زنجیر}}
{{ب|چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند|گرچه خیاط نیند، ای ملک کشور گیر}}
{{ب|به گز نیزه قد خصم تو می‌پیمایند|تا ببرند به شمشیر و بدوزند به تیر}}
{{ب|همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع|همی بدادی تا در ولی نماند فقیر}}
{{ب|بسا کسا که بره است و فرخشه بر خوانش|بسا کسا که جوین نان همی نیابد سیر}}
{{ب|مبادرت کن و خامش مباش چندینا|اگرت بدره رساند همی به بدر منیر}}
{{ب|زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر|یک نام او عطارد و یک نام اوست تیر}}
{{ب|عجز شود ز اشک دو چشم و غریو من|ابر بهار گاهی و بختور در مطیر}}
{{ب|گیتی چو گاو نیک دهد شیر مر ترا|خود باز بشکند به کرانه خنور شیر}}
{{ب|زندگانی چه کوته و چه دراز|نه به آخر بمرد باید باز؟}}
{{ب|همه به چنبر گذار خواهد بود|این رسن را، اگر چه هست دراز}}
{{ب|خواهی اندر عنا و شدت زی|خواهی اندر امان به شدت و ناز}}
{{ب|این همه باد و بود تو خوابست|خواب را حکم نی، مگر به مجاز}}
{{ب|این همه روز مرگ یکسانند|نشناسی ز یک دگرشان باز}}
{{ب|ناز، اگر خوب راسزاست به شرط|نسزد جز ترا کرشمه و ناز}}
{{ب|روی به محراب نهادن چه سود؟|دل به بخارا و بتان تراز}}
{{ب|ایزد ما وسوسه‌ی عاشقی|از تو پذیرد، نپذیرد نماز}}
{{ب|زمانه اسب و تو رایض، برای خویشت تاز|زمانه گوی و تو چوگان برای خویشت باز}}
{{ب|اگرچه چنگ نوازان لطیف دست بوند|فدای دست قلم باد دست چنگ نواز}}
{{ب|تویی، که جور و بخیلی به تو گرفت نشیب|چنانکه داد و سخاوت به تو گرفت فراز}}
{{ب|چون سپرم نه میان بزم به نوروز|درمه بهمن بتاز و جان عدو سوز}}
{{ب|باز تو بی رنج باش وجان تو خرم|بانی و با رود و با نبیذ فنا روز}}
{{ب|همی برآیم با آن که برنیاید خلق|و برنیایم با روز گار خورده گریز}}
{{ب|چه فضل میرابوالفضل بر همه ملکان؟|چه فضل گوهر و یاقوت بر نبهره پشیز؟}}
{{ب|گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟|به یکی جاف جاف زود غرس}}
{{ب|او مرا پیش شیر بپسندد|من نتاوم برو نشسته مگس}}
{{ب|گرچه نامردمست، مهر و وفاش|نشود هیچ ازین دلم یرگس}}
{{ب|گیردی آب جوی رز پندام|چون بود بسته بنک راه ز خس}}
{{ب|گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی|تاخلق جهان را بفگندی به خلالوش}}
{{ب|کافور تو بالوس بود، مشک تو باناک|بالوس تو کافور کنی دایم مغشوش}}
{{پایان شعر}}