نمایش مبدأ برای دیوان شمس/که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست|که آن جا کم رسد عاشق و معشوق فراوانست}}
{{ب|که تا نازی کنیم آن جا و بازاری نهیم آن جا|که تا دل‌ها خنک گردد که دل‌ها سخت بریانست}}
{{ب|نباشد این چنین شهری ولی باری کم از شهری|که در وی عدل و انصافست و معشوق مسلمانست}}
{{ب|که این سو عاشقان باری چو عود کهنه می‌سوزد|وان معشوق نادرتر کز او آتش فروزانست}}
{{ب|خداوندا به احسانت به حق نور تابانت|مگیر آشفته می‌گویم که دل بی‌تو پریشانست}}
{{ب|تو مستان را نمی‌گیری پریشان را نمی‌گیری|خنک آن را که می‌گیری که جانم مست ایشانست}}
{{ب|اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری|که عاشق چون گیا این جا بیابان در بیابانست}}
{{ب|بخندد چشم مریخش مرا گوید نمی‌ترسی|نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست}}
{{ب|دلم با خویشتن آمد شکایت را رها کردم|هزاران جان همی‌بخشد چه شد گر خصم یک جانست}}
{{ب|منم قاضی خشم آلود و هر دو خصم خشنودند|که جانان طالب جانست و جان جویای جانانست}}
{{ب|که جان ذره‌ست و او کیوان که جان میوه‌ست و او بستان|که جان قطره‌ست و او عمان که جان حبه‌ست و او کانست}}
{{ب|سخن در پوست می‌گویم که جان این سخن غیبست|نه در اندیشه می‌گنجد نه آن را گفتن امکانست}}
{{ب|خمش کن همچو عالم باش خموش و مست و سرگردان|وگر او نیست مست مست چرا افتان و خیزانست}}
{{پایان شعر}}