نمایش مبدأ برای دیوان شمس/وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد|سوی زنگی شب از روم لوایی برسد}}
{{ب|به برهنه شده عشق قبایی بدهند|وز شکرخانه آن دوست نوایی برسد}}
{{ب|این همه کاسه زرین ز بر خوان فلک|بهر آنست که یک روز صلایی برسد}}
{{ب|بره و خوشه گردون ز برای خورش است|تا ز خرمنگه آن ماه عطایی برسد}}
{{ب|عاشقان را که جز این عشق غذایی دگرست|کاسه کدیه ایشان به ابایی برسد}}
{{ب|نوخرانی که رهیدند ز بازار کهن|کهنه کاسد ایشان به بهایی برسد}}
{{ب|مه پرستان که ستاره همه شب می‌شمرند|آخر این کوشش و اومید به جایی برسد}}
{{ب|رو ترش کرده چو ابری که ببارید جفا|از وفا رست جفا هم به وفایی برسد}}
{{ب|آنک دانست یقین مادر گل‌ها خارست|همچو گل خندد چون خار جفایی برسد}}
{{ب|خضری گرد جهان لاف زد از آب حیات|تا به گوش دل ما طبل بقایی برسد}}
{{ب|گر ز یاران گل آلود بریدی مگری|چون ز گل دور شود آب صفایی برسد}}
{{ب|دل خود زین دودلان سرد کن و پاک بشوی|دل خم شسته شود چون به سقایی برسد}}
{{ب|ناسزا گفتن از آن دلبر شیرین عجبست|ناسزا گفت که تا جان به سزایی برسد}}
{{ب|یار چون سنگ دلان خانه ما را بشکست|تا که هر خانه شکسته به سرایی برسد}}
{{ب|دوش در خواب بدیدم صلاح الدین را|گسترد سایه دولت چو همایی برسد}}
{{پایان شعر}}