نمایش مبدأ برای دیوان شمس/ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور|نظر به حلقه مردان چه می‌کنید از دور}}
{{ب|چو آفتاب برآمد چه خفته‌اند این خلق|نه روح عاشق روزست و چشم عاشق نور}}
{{ب|درون چاه ز خورشید روح روشن شد|ز نور خارش پذرفت نیز دیده کور}}
{{ب|بجنب بر خود آخر که چاشتگاه شدست|از آنک خفته چو جنبید خواب شد مهجور}}
{{ب|مگو که خفته نیم ناظرم به صنع خدا|نظر به صنع حجابست از چنان منظور}}
{{ب|روان خفته اگر داندی که در خوابست|از آنچ دیدی نی خوش شدی و نی رنجور}}
{{ب|چنانک روزی در خواب رفت گلخن تاب|به خواب دید که سلطان شدست و شد مغرور}}
{{ب|بدید خود را بر تخت ملک وز چپ و راست|هزار صف ز امیر و ز حاجب و دستور}}
{{ب|چنان نشسته بر آن تخت او که پنداری|در امر و نهی خداوند بد سنین و شهور}}
{{ب|میان غلغله و دار و گیر و بردابرد|میان آن لمن الملک و عزت و شر و شور}}
{{ب|درآمد از در گلخن به خشم حمامی|زدش به پای که برجه نه مرده‌ای در گور}}
{{ب|بجست و پهلوی خود نی خزینه دید و نه ملک|ولی خزینه حمام سرد دید و نفور}}
{{ب|بخوان ز آخر یاسین که صیحه فاذا|تو هم به بانگی حاضر شوی ز خواب غرور}}
{{ب|چه خفته‌ایم ولیکن ز خفته تا خفته|هزار مرتبه فرقست ظاهر و مستور}}
{{ب|شهی که خفت ز شاهی خود بود غافل|خسی که خفت ز ادبیر خود بود معذور}}
{{ب|چو هر دو باز از این خواب خویش بازآیند|به تخت آید شاه و به تخته آن مقهور}}
{{ب|لباب قصه بماندست و گفت فرمان نیست|نگر به دانش داوود و کوتهی زبور}}
{{ب|مگر که لطف کند باز شمس تبریزی|وگر نه ماند سخن در دهن چنین مقصور}}
{{پایان شعر}}