نمایش مبدأ برای دیوان شمس/مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار|که دوش هیچ نخفتم ز تشنگی و خمار}}
{{ب|لبم که نام تو گوید به باده‌اش خوش کن|سرم خمار تو دارد به مستیش تو بخار}}
{{ب|بریز باده بر اجسامم و بر اعراضم|چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار}}
{{ب|وگر خراب شوم من بود رگی باقی|چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار}}
{{ب|چو لاله زار کن این دشت را به باده لعل|روا مدار که موقوف داریم به بهار}}
{{ب|ز توست این شجره و خرقه‌اش تو دادستی|که از شراب تو اشکوفه کرده‌اند اشجار}}
{{ب|مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر|به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار}}
{{ب|مرا چو وقف خرابات خویش کردستی|توام خراب کنی هم تو باشیم معمار}}
{{ب|بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن|نه لایقست که باشد غلام تو مکثار}}
{{پایان شعر}}