نمایش مبدأ برای دیوان شمس/ساقی ز پی عشق روان است روانم

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(ساقی ز پی عشق روان است روانم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ساقی ز پی عشق روان‌است روانم|لیکن ز ملولی تو کُند است زبانم}}
{{ب|می پرم چون تیر سوی عشرت و نوشت|ای دوست بمشکن به جفاهات کمانم}}
{{ب|چون خیمه به یک پای به پیش تو بپای‌ام|در خرگهت ای دوست در آر و بنشانم}}
{{ب|هین آن لب ساغر بنه اندر لب خشکم|وانگه بشنو سحر محقق ز دهانم}}
{{ب|بشنو خبر بابل و افسانه وایل|زیرا ز ره فکرت سیاح جهانم}}
{{ب|معذور همی‌دار اگر شور ز حد شد|چون می‌ندهد عشق یکی لحظه امانم}}
{{ب|آن دم که ملولی ز ملولیت ملولم|چون دست بشویی ز من انگشت گزانم}}
{{ب|آن شب که دهی نور چو مه تا به سحرگاه|من در پی ماه تو چو سیاره دوانم}}
{{ب|وان روز که سر برزنی از شرق چو خورشید|ماننده خورشید سراسر همه جانم}}
{{ب|وان روز که چون جان شوی از چشم نهانی|من همچو دل مرغ ز اندیشه طپانم}}
{{ب|در روزن من نور تو روزی که بتابد|در خانه چو ذره به طرب رقص کنانم}}
{{ب|این ناطقه خاموش و چو اندیشه نهان رو|تا بازنیابد سبب اندیش نشانم}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]