نمایش مبدأ برای دیوان شمس/دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی|شب خوش مگو مرنجان کامشب از آن مایی}}
{{ب|افروخت روی دلکش شد سرخ همچو اخگر|گفتا بس است درکش تا چند از این گدایی}}
{{ب|گفتم رسول حق گفت حاجت ز روی نیکو|درخواه اگر بخواهی تا تو مظفر آیی}}
{{ب|گفتا که روی نیکو خودکامه است و بدخو|زیرا که ناز و جورش دارد بسی روایی}}
{{ب|گفتم اگر چنان است جورش حیات جان است|زیرا طلسم کان است هر گه بیازمایی}}
{{ب|گفت این حدیث خام است روی نکو کدام است|این رنگ و نقش دام است مکر است و بی‌وفایی}}
{{ب|چون جان جان ندارد می‌دانک آن ندارد|بس کس که جان سپارد در صورت فنایی}}
{{ب|گفتم که خوش عذارا تو هست کن فنا را|زر ساز مس ما را تو جان کیمیایی}}
{{ب|تسلیم مس بباید تا کیمیا بیابد|تو گندمی ولیکن بیرون آسیایی}}
{{ب|گفتا تو ناسپاسی تو مس ناشناسی|در شک و در قیاسی زین‌ها که می‌نمایی}}
{{ب|گریان شدم به زاری گفتم که حکم داری|فریاد رس به یاری ای اصل روشنایی}}
{{ب|چون دید اشک بنده آغاز کرد خنده|شد شرق و غرب زنده زان لطف آشنایی}}
{{ب|ای همرهان و یاران گریید همچو باران|تا در چمن نگاران آرند خوش لقایی}}
{{پایان شعر}}