نمایش مبدأ برای دیوان شمس/دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن|گر دی نکرد سرما سرمای هر دو بر من}}
{{ب|سرما چو گشت سرکش هیزم بنه در آتش|هیزم دریغت آید هیزم به است یا تن}}
{{ب|نقش فناست هیزم عشق خداست آتش|درسوز نقش‌ها را ای جان پاکدامن}}
{{ب|تا نقش را نسوزی جانت فسرده باشد|مانند بت پرستان دور از بهار و ممن}}
{{ب|در عشق همچو آتش چون نقره باش دلخوش|چون زاده خلیلی آتش تو راست مسکن}}
{{ب|آتش به امر یزدان گردد به پیش مردان|لاله و گل و شکوفه ریحان و بید و سوسن}}
{{ب|ممن فسون بداند بر آتشش بخواند|سوزش در او نماند ماند چو ماه روشن}}
{{ب|شاباش ای فسونی کافتد از او سکونی|در آتشی که آهن گردد از او چو سوزن}}
{{ب|پروانه زان زند خود بر آتش موقد|کو را همی‌نماید آتش به شکل روزن}}
{{ب|تیر و سنان به حمزه چون گلفشان نماید|در گلفشان نپوشد کس خویش را به جوشن}}
{{ب|فرعون همچو دوغی در آب غرقه گشته|بر فرق آب موسی بنشسته همچو روغن}}
{{ب|اسپان اختیاری حمال شهریاری|پالان کشند و سرگین اسبان کند و کودن}}
{{ب|چو لک لک است منطق بر آسیای معنی|طاحون ز آب گردد نه از لکلک مقنن}}
{{ب|زان لکلک ای برادر گندم ز دلو بجهد|در آسیا درافتد گردد خوش و مطحن}}
{{ب|وز لکلک بیان تو از دلو حرص و غفلت|در آسیا درافتی یعنی رهی مبین}}
{{ب|من گرم می‌شوم جان اما ز گفت و گو نی|از شمس دین زرین تبریز همچو معدن}}
{{پایان شعر}}