نمایش مبدأ برای دیوان شمس/دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان|این نکته شیرین را در جان بنشان ای جان}}
{{ب|زیرا عرض و جوهر از ذوق برآرد سر|ذوق پدر و مادر کردت مهمان ای جان}}
{{ب|هر جا که بود ذوقی ز آسیب دو جفت آید|زان یک شدن دو تن ذوق است نشان ای جان}}
{{ب|هر حس به محسوسی جفت است یکی گشته|هر عقلی به معقولی جفت و نگران ای جان}}
{{ب|گر جفت شوی ای حس با آنک حست کرد او|وز غیر بپرهیزی باشی سلطان ای جان}}
{{ب|ذوقی که ز خلق آید زو هستی تن زاید|ذوقی که ز حق آید زاید دل و جان ای جان}}
{{ب|کو چشم که تا بیند هر گوشه تتق بسته|هر ذره بپیوسته با جفت نهان ای جان}}
{{ب|آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهد|وز ذوق نمی‌گنجد در کون و مکان ای جان}}
{{ب|پنهان ز همه عالم گرمابه زده هر دم|هم پیر خردپیشه هم جان جوان ای جان}}
{{ب|پنهان مکن ای رستم پنهان تو را جستم|احوال تو دانستم تو عشوه مخوان ای جان}}
{{ب|گر روی ترش داری دانیم که طراری|ز احداث همی‌ترسی وز مکر عوان ای جان}}
{{ب|در کنج عزبخانه حوری چو دردانه|دور از لب بیگانه خفته‌ست ستان ای جان}}
{{ب|صد عشق همی‌بازد صد شیوه همی‌سازد|آن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان}}
{{ب|بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهی|کان آب تتق آمد بر عیش کنان ای جان}}
{{ب|چندان حیوان آن سو می خاید و می زاید|چون گرگ گرو برده پنهان ز شبان ای جان}}
{{ب|خنبک زده هر ذره بر معجب بی‌بهره|کب حیوان را کی داند حیوان ای جان}}
{{ب|اندر دل هر ذره تابان شده خورشیدی|در باطن هر قطره صد جوی روان ای جان}}
{{ب|خاموش که آن لقمه هر بسته دهان خاید|تا لقمه نیندازی بربند دهان ای جان}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان شمس]]