نمایش مبدأ برای دیوان شمس/خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری|چه جای غم که ز هر شادمان گرو ببری}}
{{ب|فرشته‌ای کنمت پاک با دو صد پر و بال|که در تو هیچ نماند کدورت بشری}}
{{ب|نمایمت که چگونه‌ست جان رسته ز تن|فشانده دامن خود از غبار جانوری}}
{{ب|در آن صبوح که ارواح راح خاص خورند|تو را خلاص نمایم ز روز و شب شمری}}
{{ب|قضا که تیر حوادث به تو همی‌انداخت|تو را کند به عنایت از آن سپس سپری}}
{{ب|روان شده‌ست نسیم از شکرستان وصال|که از حلاوت آن گم کند شکر شکری}}
{{ب|ز بامداد بیاورد جام چون خورشید|که جزو جزو من از وی گرفت رقص گری}}
{{ب|چو سخت مست شدم گفت هین دگر بدهم|که تا میان من و تو نماند این دگری}}
{{ب|بده بده هله ای جان ساقیان جهان|کرم کریم نماید قمر کند قمری}}
{{ب|به آفتاب جلال خدای بی‌همتا|نیافت چون تو مهی چرخ ازرق سفری}}
{{ب|تمام این تو بگو ای تمام در خوبی|که بسته کرد مرا سکر باده سحری}}
{{پایان شعر}}