نمایش مبدأ برای دیوان شمس/بر عاشقان فریضه بود جست و جوی دوست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(بر عاشقان فریضه بود جست و جوی دوست)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بر عاشقان فریضه بود جست و جوی دوست|بر روی و سر چو سیل دوان تا بجوی دوست}}
{{ب|خود اوست جمله طالب و ما همچو سایه‌ها|ای گفت و گوی ما همگی گفت و گوی دوست}}
{{ب|گاهی به جوی دوست چو آب روان خوشیم|گاهی چو آب حبس شدم در سبوی دوست}}
{{ب|گه چون حویج دیگ بجوشیم و او به فکر|کفگیر می‌زند که چنینست خوی دوست}}
{{ب|بر گوش ما نهاده دهان او به دمدمه|تا جان ما بگیرد یک باره بوی دوست}}
{{ب|چون جان جان وی آمد از وی گزیر نیست|من در جهان ندیدم یک جان عدوی دوست}}
{{ب|بگدازدت ز ناز و چو مویت کند ضعیف|ندهی به هر دو عالم یکتای موی دوست}}
{{ب|با دوست ما نشسته که ای دوست دوست کو|کو کو همی‌زنیم ز مستی به کوی دوست}}
{{ب|تصویرهای ناخوش و اندیشه رکیک|از طبع سست باشد و این نیست سوی دوست}}
{{ب|خاموش باش تا صفت خویش خود کند|کو های های سرد تو کو های هوی دوست}}
{{پایان شعر}}