نمایش مبدأ برای دقیقی (گشتاسپ نامه)/چو اسفندیار آن گو تهمتن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دقیقی (گشتاسپ نامه)]]
| مؤلف = دقیقی
| قسمت =(چو اسفندیار آن گو تهمتن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چو اسفندیار آن گو تهمتن|خداوند اورنگ با سهم و تن}}
{{ب|از آن کوه بشنید بانگ پدر|به زاری به پیش اندر افگند سر}}
{{ب|خرامید و نیزه به چنگ اندرون|ز پیش پدر سرفگنده نگون}}
{{ب|یکی دیزه‌یی بر نشسته بلند|به سان یکی دیو جسته ز بند}}
{{ب|بدان لشکر دشمن اندر فتاد|چنان چون درافتد به گلبرگ باد}}
{{ب|همی کشت ازیشان و سر می‌برید|ز بیمش همی مرد هرکش بدید}}
{{ب|چو بستور پور زریر سوار|ز خیمه خرامید زی اسپ‌دار}}
{{ب|یکی اسپ آسوده‌ی تیز رو|جهنده یکی بور آگنده خو}}
{{ب|طلب کرد از اسپ‌دار پدر|نهاد از بر او یکی زین زر}}
{{ب|بیاراست و بر گستوان برفگند|به فتراک بربست پیچان کمند}}
{{ب|بپوشید جوشن بدو برنشست|ز پنهان خرامید نیزه بدست}}
{{ب|ازین سان خرامید تا رزمگاه|سوی باب کشته بپیمود راه}}
{{ب|همی تاخت آن باره‌ی تیز گرد|همی آخت کینه همی کشت مرد}}
{{ب|از آزادگان هر که دیدی به راه|بپرسیدی از نامدار سپاه}}
{{ب|کجا اوفتادست گفتی زریر|پدر آن نبرده سوار دلیر}}
{{ب|یکی مرد بد نام او اردشیر|سواری گرانمایه گردی دلیر}}
{{ب|بپرسید ازو راه فرزند خرد|سوی بابکش راه بنمود گرد}}
{{ب|فگندست گفتا میان سپاه|به نزدیکی آن درفش سیاه}}
{{ب|برو زود کانجا فتادست اوی|مگر باز بینیش یکبار روی}}
{{ب|پس آن شاهزاده برانگیخت بور|همی کشت گرد و همی کرد شور}}
{{ب|بدان تاختن تا بر او رسید|چو او را بدان خاک کشته بدید}}
{{ب|بدیدش مراو را چو نزدیک شد|جهان فروزانش تاریک شد}}
{{ب|برفتش دل و هوش وز پشت زین|فگند از برش خویشتن بر زمین}}
{{ب|همی گفت کای شاه تابان من|چراغ دل و دیده و جان من}}
{{ب|بر آن رنج و سختی بپروردیم|کنون چون برفتی به که اسپردیم}}
{{ب|ترا تا سپه داد لهراسپ شاه|چو گشتاسپ را داد تخت و کلاه}}
{{ب|همی لشکر و کشور آراستی|همی رزم را با آرزو خواستی}}
{{ب|کنون کت به گیتی برافراخت نام|شدی کشته و نارسیده به کام}}
{{ب|شوم زی برادرت فرخنده شاه|فرود آی گویمش از خوب گاه}}
{{ب|که از تو نه این بد سزاوار اوی|برو کینش از دشمنان باز جوی}}
{{ب|زمانی برین سان همی بود دیر|پس آن باره را اندر آورد زیر}}
{{ب|همی رفت با بانگ تا نزد شاه|که بنشسته بود از بر رزمگاه}}
{{ب|شه خسروان گفت کای جان باب|چرا کردی این دیدگان پر ز آب}}
{{ب|کیانزاده گفت ای جهانگیر شاه|نبینی که بابم شد اکنون تباه}}
{{ب|پس آنگاه گفت ای جهانگیرشاه|برو کینه‌ی باب من بازخواه}}
{{ب|بماندست بابم بر آن خاک خشک|سیه ریش او پروریده به مشک}}
{{ب|چو از پور بشنید شاه این سخن|سیاهش بشد روز روشن ز بن}}
{{ب|جهان بر جهانجوی تاریک شد|تن پیل واریش باریک شد}}
{{ب|بیارید گفتا سیاه مرا|نبردی قبا و کلاه مرا}}
{{ب|که امروز من از پی کین اوی|برانم ازین دشمنان خون به جوی}}
{{ب|یکی آتش انگیزم اندر جهان|کز آنجا به کیوان رسد دود آن}}
{{ب|چو گردان بدیدند کز رزمگاه|از آن تیره آوردگاه سپاه}}
{{ب|که خسرو بسیچید آراستن|همی رفت خواهد به کین خواستن}}
{{ب|نباشیم گفتند همداستان|که شاهنشه آن کدخدای جهان}}
{{ب|به رزم اندر آید به کین جستنا|چه کوبد همی ترگ یا جوشنا}}
{{ب|گرانمایه دستور گفتش به شاه|نبایدت رفتن بدان رزمگاه}}
{{ب|به بستور ده باره‌ی برنشست|مر او را سوی رزم دشمن فرست}}
{{ب|که او آورد باز کین پدر|ازان کش تو بازآوری خوبتر}}
{{پایان شعر}}