نمایش مبدأ برای خواجوی کرمانی (غزلیات)/سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت

{{سرصفحه
| عنوان = [[خواجوی کرمانی (غزلیات)]]
| مؤلف = خواجوی کرمانی
| قسمت =(سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت|صبا نسیم سر زلف آن نگار گرفت}}
{{ب|بگاه بام دلم در نوای زیر آمد|چو بلبل سحری نالهای زار گرفت}}
{{ب|چو آن نگار جفا پیشه دست من نگرفت|بسا که چهره‌ام از خون دل نگار گرفت}}
{{ب|سرشک بود که او روی ما نگه می‌داشت|چه اوفتاد که او هم ز ما کنار گرفت}}
{{ب|مگیر زلف سیاهش ببوی دانه خال|که بهر مهر نشاید میان مار گرفت}}
{{ب|دلم چو بی رخ زیبای او کنار نداشت|قرار در خم آن زلف بیقرار گرفت}}
{{ب|ز روزگار نه بس بود جور و غصه مرا|که چشم شوخ تو هم خوی روزگار گرفت}}
{{ب|شکنج موی تو آورد ماه را در دام|کمند زلف تو خورشید را شکار گرفت}}
{{ب|بخواب نرگس مست تو ناتوان دیدم|ز جام باده‌ی سحرش مگر خمار گرفت}}
{{ب|درون خاطر خواجو حریم حضرت تست|بجز تو کس نتواند درو قرار گرفت}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات خواجوی کرمانی]]