نمایش مبدأ برای خواجوی کرمانی (غزلیات)/اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش

{{سرصفحه
| عنوان = [[خواجوی کرمانی (غزلیات)]]
| مؤلف = خواجوی کرمانی
| قسمت =(اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش|وگر او کمر نبندد نظرست در میانش}}
{{ب|من اگر بخنده گویم دهنش به پسته ماند|مشنو که هیچ نبود بلطافت دهانش}}
{{ب|برو ای رقیب و برمن سردست بیش مفشان|که به آستین غبارم نرود ز آستانش}}
{{ب|چو طبیب ما ندارد غم حال دردمندان|بگذار تا بمیرم بر چشم ناتوانش}}
{{ب|اگر او بقصد جانم کمر جفا ببندد|چکنم که جان شیرین نکنم فدای جانش}}
{{ب|بت عنبرین کمندم بدو حاجب کمانکش|چو کمین گشود گفتم نکشد کسی کمانش}}
{{ب|به چه وجه صورتی کاین همه باشدش معانی|صفتش کنم که هستم متحیر از بیانش}}
{{ب|بکجا روم چه گویم ز رخش نشان چه جویم|که برون ز بی نشانی ندهد کسی نشانش}}
{{ب|غم دل بخامه گفتم که بیان کنم ولیکن|نبود مبارک آنکس که سیه بود زبانش}}
{{ب|بخرد چگونه جوئی ز کمند او رهایی|که خلاص ازو میسر نشود بعقل و دانش}}
{{ب|چو در اوفتد سحرگه سخن از فغان خواجو|دم صبح گو هوا گیر و به آسمان رسانش}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات خواجوی کرمانی]]