نمایش مبدأ برای خاقانی (قصاید)/سریر فقر تو را سرکشد به تاج رضا

{{سرصفحه
| عنوان = [[خاقانی (قصاید)]]
| مؤلف = خاقانی
| قسمت =(سریر فقر تو را سرکشد به تاج رضا)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|سریر فقر تو را سرکشد به تاج رضا|تو سر به جیب هوس درکشیده‌ای به خطا}}
{{ب|بر آن سریر سر بی‌سران به تاج رسید|تو تاج بر سری از سر فرو نهی عمدا}}
{{ب|سر است قیمت این تاج گر سرش داری|به من یزید چنین تاج سر بیار بها}}
{{ب|تو را چو شمع ز تن هر زمان سری روید|سری که دردسر آرد بریدن است دوا}}
{{ب|نگر که نام سری بر چنین سری ننهی|که گنبد هوس است این و دخمه‌ی سودا}}
{{ب|سری دگر به کف آور که در طریقت عشق|سزاست این سر سگ سار سنگ سار سزا}}
{{ب|چرا چو لاله‌ی نشکفته سر فکنده نه‌ای|که آسمان ز سر افکندگی است پا برجا}}
{{ب|تو را میان سران کی رسد کله داری|ز خون حلق تو خاکی نگشته لعل قبا}}
{{ب|یتیم وار در این تیم ضایع است دلت|برو یتیم نوازی بورز چون عنقا}}
{{ب|دلی طلب کن بیمار کرده‌ی وحدت|چو چشم دوست که بیماری است عین شفا}}
{{ب|مگر شبی ز برای عیادت دل تو|قدم نهد صفت ینزل الله از بالا}}
{{ب|بر آستانه‌ی وحدت سقیم خوش تر دل|به پالکانه‌ی جنت عقیم به حورا}}
{{ب|مقامری صفتی کن طلب که نقش قمار|دو یک شمار دگر چه دوشش زند عذرا}}
{{ب|تو را مقامر صورت کجا دهد انصاف|تورا هلیله‌ی زرین کجا برد صفرا}}
{{ب|به ترک جاه مقامر ظریف تر درویش|بخوان شاه مزعفر لطیف تر حلوا}}
{{ب|سواد اعظمت اینک ببین مقام خرد|جهاد اکبرت اینک بدر مصاف هوا}}
{{ب|میان خاک چه بازی سفال کودک وار|سرای خاک به خاکی بباز مرد آسا}}
{{ب|زر نهاد تو چون پاک شد به بوته‌ی خاک|نه طوق و تاج شود چون شود ز بوته جدا}}
{{ب|زری که گوی گریبان جبرئیل سزد|رکاب پای شیاطین مکن که نیست سزا}}
{{ب|چو گل مباش که هم پوست را کفن سازی|چو لاله باری اول ز پوست بیرون آ}}
{{ب|به دست همت طغرای بی‌نیازی دار|که هر دو کون تو داری چو داری این طغرا}}
{{ب|ره امان نتوان رفت و دل رهین امل|رفوگری نتوان کرد و چشم نابینا}}
{{ب|تو را امان ز امل به که اسب جنگی را|به روز معرکه برگستوان به از هرا}}
{{ب|تو را که رشته‌ی ایمان ز هم گسست امروز|سحاء خط امان از چه می‌کنی فردا}}
{{ب|تو را ز پشتی همت به کف شود ملکت|بلی ز پهلوی آدم پدید شد حوا}}
{{ب|چو همت آمد هر هشت داده به جنت|که از سر دو گروهی است شورش و غوغا}}
{{ب|خروش و جوش تو از بهر بود و نابود است|که از سر دو گروهی است شورش و غوغا}}
{{ب|به بوی بود دو روزه چرا شوی خرسند|که بدو حال محال است و مهر کار فنا}}
{{ب|به بند دهر چه ماندی بمیر تا برهی|که طوطی از پی این مرگ شد ز بند رها}}
{{ب|چو باشه دوخته چشمی به سوزن تقدیر|چو لاشه بسته گلوئی به ریسمان قضا}}
{{ب|چه خوش حیات و چه ناخوش چو آخر است زوال|چه جعد ساده چه پرخم چو خارج است نوا}}
{{ب|نجسته فقر، سلامت کجا کنی حاصل؟|نگفته بسم به الحمد چون کنی مبدا؟}}
{{ب|دمیده در شب آخر زمان سپیده‌ی حشر|پس از تو خفتن اصحاب کهف نیست روا}}
{{ب|مسافران به سحرگاه راه پیش کنند|تو خواب بیش کنی اینت خفته‌ی رعنا}}
{{ب|به خواب دایم جز سیم و زر نمی‌بینی|ببین که رز همه رنج است و سیم جمله عنا}}
{{ب|تو را که از مل و مال است مستی و هستی|خمار و خواب تو را صور نشکند به صدا}}
{{ب|میان بادیه‌ای هان و هان مخسب ار نه|حرامیان ز تو هم سر برند و هم کالا}}
{{ب|غلام آب رزانی نداری آب روان|رفیق صاف رحیقی نه‌ای به صف صفا}}
{{ب|به کار آبی و دین با دل و تنت گویان|که کار آب شما برد آب کار شما}}
{{ب|بهینه چیز که آن کیمیای دولت توست|ز همنشینی صهبا هبا شده است هبا}}
{{ب|خرد به ماتم و تن در نشاط خوش نبود|که دیو جلوه کند بر تو و پری رسوا}}
{{ب|برو نخست طهارت کن از جماع الاثم|که کس جنب نگذارند در جناب خدا}}
{{ب|مجرد آی در این راه تا زحق شنوی|الی عبدی اینجا نزول کن اینجا}}
{{ب|ز چار ارکان برگرد و پنج ارکان جوی|که هست فایده زین پنج پنج نوبت لا}}
{{ب|ز نه خراس برون شو به کوی هشت صفات|که هست حاصل این هشت هشت باغ بقا}}
{{ب|اگر ز عارضه‌ی معصیت شکسته دلی|تو را شفاعت احمد ضمان کند به شفا}}
{{ب|به یک شهادت سربسته مرد احمد باش|که پایمرد سران اوست در سرای جزا}}
{{ب|پی ثنای محمد برآر تیغ ضمیر|که خاص بر قد او بافتند درع ثنا}}
{{ب|زبان بسته به مدح محمد آرد نطق|که نخل خشک پی مریم آورد خرما}}
{{ب|بهینه سورت او بود و انبیا ابجد|مهینه معنی او بود و اصفیا اسما}}
{{ب|اگرچه بعد همه در وجودش آوردند|قدوم آخر او بر کمال اوست گوا}}
{{ب|نه سورت از پی ابجد همی شود مرقوم|نه معنی از پی اسما همی شود پیدا}}
{{ب|نه روح را پس ترکیب صورت است نزول|نه شمس را ز پس صبح صادق است ضیا}}
{{ب|نه سبزه بردمد از خاک وانگهی سوسن|نه غوره در رسد از تاک وانگهی صهبا}}
{{ب|گه ولادتش ارواح خوانده سوره‌ی نور|ستار بست ستاره سماع کرد سما}}
{{ب|بکوفت موکب اقبال مرکب اجرام|ببست قبه‌ی زربفت قبه‌ی مینا}}
{{ب|چو نقل کرد روانش، مسافر ملکوت|برای عرسش بر عرش خرقه کرد وطا}}
{{ب|درید جوزا جیب و برید پروین عقد|گذاشت مهر دواج و فکند صبح لوا}}
{{ب|ز بوی خلقش حبل‌الورید یافت حیات|ز فر لطفش حبل‌المتین گرفت بها}}
{{ب|به وقت مکرمه بحر کفش چو موج زدی|حباب وار بدی هفت گنبد خضرا}}
{{ب|سزد که چون کف او نشر کرد نشره‌ی جود|روان حاتم طی، طی کند بساط سخا}}
{{ب|ز بارگاه محمد ندای هاتف غیب|به من رسید که خاقانیا بیار ثنا}}
{{ب|ز خشک آخور خذلان برست خاقانی|که در ریاض محمد چرید کشت رضا}}
{{ب|مراد بخشا در تو گریزم از اخلاص|کزین خراس خسیسان دهی خلاص مرا}}
{{ب|مرا تو باش که از ما و من دلم بگرفت|برآر تیغ عنایت نه من گذار و نه ما}}
{{ب|کلید رحمتم آخر عطا فرست چنان|که گنج معرفت اول هم از تو بود عطا}}
{{ب|گوا توئی که ندارم به کاه برگی، برگ|به اهل بیت ز من چون رسد نوال و نوا}}
{{ب|چو قرصه‌ی جو و سرکه نمی‌رسد به مسیح|کجا رسد به حواری خواره و حلوا}}
{{ب|مرا ز خطه‌ی شروان برون فکن ملکا|که فرضه‌ای است در او صد هزار بحر بلا}}
{{ب|مرا کنف کفن است الغیاث از این موطن|مرا مقر سقر است الامان از این منشا}}
{{ب|بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین|غم کیا نخورم ور خورم به کوه، گیا}}
{{ب|از این گره که چو پرگار دزد بدراهند|دلم چو نقطه‌ی نون است در خط دنیا}}
{{ب|گرفته سرشان سرسام و جسمشان ابرص|ز سام ابرص جانکاه‌تر به زهر جفا}}
{{ب|مرا به باطل محتاج جاه خود شمرند|به حق حق که جز از حق مراست استغنا}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌های خاقانی]]