نمایش مبدأ برای خاقانی (قصاید)/تا غبار از چتر شاه اختران افشانده‌اند

{{سرصفحه
| عنوان = [[خاقانی (قصاید)]]
| مؤلف = خاقانی
| قسمت =(تا غبار از چتر شاه اختران افشانده‌اند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|تا غبار از چتر شاه اختران افشانده‌اند|فرش سلطانیش در برتر مکان افشانده‌اند}}
{{ب|شحنه‌ی نوروز نعل نقره خنگش ساخته است|هر زری کاکسیر سازان خزان افشانده‌اند}}
{{ب|رسته چون یوسف ز چاه و دلو پیشش ابر و صبح|گوهر از الماس و مشک از پرنیان افشانده‌اند}}
{{ب|در رکابش هفت گیسودار و شش خاتون ردیف|بر سرش هر هفت و شش عقد جمان افشانده‌اند}}
{{ب|بیست و یک پیکر که از صقلاب دارد خیلتاش|گرد راه خیل او تا قیروان افشانده‌اند}}
{{ب|تا که شد نوروز سلطان فلک را میزبان|عاملان طبع جان بر میزبان افشانده‌اند}}
{{ب|تا که آن سلطان به خوان ماهی آمد میهمان|خازنان بحر در بر میهمان افشانده‌اند}}
{{ب|وز برای آنکه ماهی بی‌نمک ندهد مزه|ابر و باد آنک نمک‌ها پیش خوان افشانده‌اند}}
{{ب|گر بدی مه بر زمین مرده از بهر حنوط|توده‌ی کافور و تنگ زعفران افشانده‌اند}}
{{ب|ور مزاج گوهران را از تناسل بازداشت|طبع کافوری که وقت مهرگان افشانده‌اند}}
{{ب|خورد خواهد شاهد و شاه فلک محرور وار|آن همه کافور کز هندوستان افشانده‌اند}}
{{ب|تا جهان ناقه شد از سرسام دی ماهی برست|چار مادر بر سرش توش و توان افشانده‌اند}}
{{ب|باز نونو در رحم‌های عروسان چمن|نطفه‌ی روحانیان بین کز نهان افشانده‌اند}}
{{ب|مغز گردون را زکام است از دم باد شمال|کابهاش از مغز بر شاخ جوان افشانده‌اند}}
{{ب|چشم دردی داشت بستان کز سر پستان ابر|شیر بر اطراف چشم بوستان افشانده‌اند}}
{{ب|شاخ طفلی بود و نوخط گشت و بالغ شد کنون|گرد زمرد بر عذارش زان عیان افشانده‌اند}}
{{ب|کاروان سبزه تا از قاع صف صف کرد ارم|صف صف از مرغان روان بر کاروان افشانده‌اند}}
{{ب|باد مشک‌آلود گوئی سیب تر بر آتش است|کاندر او قدری گلاب اصفهان افشانده‌اند}}
{{ب|روز و شب گرگ آشتی کردند و اینک مهر و ماه|نور خود بر یوسف مصر آستان افشانده‌اند}}
{{ب|مهر و مه گوئی به باغ از طور نور آورده‌اند|بر سر شروان شه موسی بنان افشانده‌اند}}
{{ب|یا روان‌های فریبرز و منوچهر از بهشت|نور و فر بر فرق شاه کامران افشانده‌اند}}
{{ب|خسرو مشرق جلال الدین خلیفه‌ی ذو الجلال|کاختران بر فر قدرش فرقدان افشانده‌اند}}
{{ب|پیشکارانش خراج از هند و چین آورده‌اند|چاوشانش دست بر چیپال و خان افشانده‌اند}}
{{ب|آستان بوسان او کز بیژن و گرگین مهند|آستین بر اردشیر و اردوان افشانده‌اند}}
{{ب|تا زبان شکل است شمشیرش همه شیران رزم|بس که دندان‌ها ز بیم آن زبان افشانده‌اند}}
{{ب|نیزه دارانش که از شیر نیستان کین کشند|خون و آتش زان نی چون خیز ران افشانده‌اند}}
{{ب|نی ز آتش سوزد و اینان ز نی‌های رماح|دشمنان را آتش اندر دودمان افشانده‌اند}}
{{ب|زهر خندد بخت بد بر زورق آن خاکسار|کاتشین قاروره‌اش بر بادبان افشانده‌اند}}
{{ب|سنگ، خون گرید به عبرت بر سر آن شیشه‌گر|کز هوا سنگ عراده‌ش در دکان افشانده‌اند}}
{{ب|عالمی کز ابر جودش در بهار نعمت‌اند|حاسدان را صاعقه در خان و مان افشانده‌اند}}
{{ب|خاصگان مریم از نخل کهن خرمای نو|خورده‌اند و بر جهودان استخوان افشانده‌اند}}
{{ب|از پی پرواز مرغ دولت او بود و بس|دانها کاین نه رواق باستان افشانده‌اند}}
{{ب|وز پی افروزش بزم جلالش دان و بس|نورها کاین هفت شمع بی‌دخان افشانده‌اند}}
{{ب|در زمین چار عنصر هفت حراث فلک|تخم دولت تاکنون بر امتحان افشانده‌اند}}
{{ب|آن چنان تخمی چنین کشورستانی داد بر|بر چنین آید ز تخمی کانچنان افشانده‌اند}}
{{ب|گر کمندی وقتی اندر حلق سکساران روم|سرکشان لشکر الب ارسلان افشانده‌اند}}
{{ب|بندگان شه کمند از چرم شیران کرده‌اند|در کمر گاه پلنگان جهان افشانده‌اند}}
{{ب|ز آتش تیغی که خاکستر کند دیو سپید|شعله در شیر سیاه سیستان افشانده‌اند}}
{{ب|ابرها از تیغ و باران‌ها ز پیکان کرده‌اند|برق‌ها ز آئینه‌ی برگستوان افشانده‌اند}}
{{ب|تاج کیوان است نعل اسب آن تاج کیان|کز سخا دست و دلش دریا و کان افشانده‌اند}}
{{ب|از صهیل اسب شیر آشوب او خرگوش وار|بس دم الحیضا که شیران ژیان افشانده‌اند}}
{{ب|دست و بازوش از پی قصر مخالف سوختن|ز آتشین پیکان شررها قصرسان افشانده‌اند}}
{{ب|گر به عهد موسی امت را گه قحط از هوا|باز من و سلوی سلوت رسان افشانده‌اند}}
{{ب|شکر الله کز بقای شاه موسی دست ما|بر شماخی میوه و مرغ جنان افشانده‌اند}}
{{ب|روشنان در عهدش از شروان مدائن کرده‌اند|زیر پایش افسر نوشیروان افشانده‌اند}}
{{ب|تا به دور دولت او گشت شروان خیروان|عرشیان فیض روان بر خیروان افشانده‌اند}}
{{ب|عاقلان دیدند آب عز شروان خاک ذل|بر هری و بلخ و مرو شاهجان افشانده‌اند}}
{{ب|بر حقند آنان که با عیسی نشستند ار زرشک|خاک بر روی طبیب مهربان افشانده‌اند}}
{{ب|آسمان گرید بر آنان کز درش برگشته‌اند|پیش غیری جان به طمع نام و نان افشانده‌اند}}
{{ب|ماه تابان کوری پروانگان را بین که جان|بر نتیجه سنگ و موم و ریسمان افشانده‌اند}}
{{ب|پیش تیغش کاتش نمرود را ماند ز چرخ|کرکسان پر بر سر خاک هوان افشانده‌اند}}
{{ب|جنیان ترسند ز آهن لیک از عشق کفش|دیدها بر آهن تیغ یمان افشانده‌اند}}
{{ب|تازیانش کابل و بلغار دارند آبخور|گرد پی ز آنسوی نیل و عسقلان افشانده‌اند}}
{{ب|مغز گردون عطسه داد و حلق دریا سرفه کرد|زان غبار ره که ایام الرهان افشانده‌اند}}
{{ب|آتش و باد مجسم دیده‌ای کز گرد و خوی|کوه البرز از سم و قلزم زران افشانده‌اند}}
{{ب|از دو سندان چار دندان زحل درهم شکست|جفته‌ای کز نیم راه آسمان افشانده‌اند}}
{{ب|دی غباری بر فلک می‌رفت گفتم کاین غبار|مرکبان شه ز راه کهکشان افشانده‌اند}}
{{ب|تا فلک گفتا ز نعل مرکبانش من بهم|روشنان خاک سیاهش در دهان افشانده‌اند}}
{{ب|کوکب دری است یا در دری کز هر دری|دست و کلکش گاه توقیع از بنان افشانده‌اند}}
{{ب|پنج شاخ دست رادش کز صنوبر رسته‌اند|بر جهان صد نوبر از شاخ امان افشانده‌اند}}
{{ب|تا قلم را مار گنج پادشاهی کرده‌اند|از دهان مار گنج شایگان افشانده‌اند}}
{{ب|بر لعاب گاو کوهی دیده‌ی آهوی دشت|از لعاب زرد مار کم زیان افشانده‌اند}}
{{ب|ترجمان یوسف غیب است آن مصری قلم|کاب نیل از تارک آن ترجمان افشانده‌اند}}
{{ب|گوئی آندم کز چه مغرب ره مشرق نوشت|میغ بر مهر و زحل بر زبرقان افشانده‌اند}}
{{ب|چون ز تاریکی به بلغار آمد و قندز فشاند|اهل بابل بر رهش نزل گران افشانده‌اند}}
{{ب|این منم یارب که در بزم چنین اسکندری|چشمه‌ی حیوانم از لفظ و لسان افشانده‌اند}}
{{ب|چار جوی و هشت خلدست این که در مدحش مرا|از ره کلک و بنان طبع و جنان افشانده‌اند}}
{{ب|داستانی نیست در دست جهان به زین سخن|راستان جان بر سر این داستان افشانده‌اند}}
{{ب|تا شب است و ماه نو گوئی که از گوی زمین|گرد بر گردون ز سیمین صولجان افشانده‌اند}}
{{ب|صولجان و گوی شه باد از دل و پشت عدو|کز کفش بر خلق فیض جاودان افشانده‌اند}}
{{ب|بر ولی و خصمش از برجیس و از کیوان نثار|سعد و نحسی کان دو علوی در قران افشانده‌اند}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌های خاقانی]]