نمایش مبدأ برای حافظ (قصاید)/سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

{{سرصفحه
| عنوان = [[حافظ (قصاید)]]
| مؤلف = حافظ
| قسمت =(سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد|چمن ز لطف هوا نکته برجنان گیرد}}
{{ب|هوا ز نکهت گل در چمن تتق بندد|افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد}}
{{ب|نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوح|که پیر صومعه راه در مغان گیرد}}
{{ب|نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک|در او شرار چراغ سحرگهان گیرد}}
{{ب|شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی|به تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد}}
{{ب|به رغم زال سیه شاهباز زرین بال|در این مقرنس زنگاری آشیان گیرد}}
{{ب|به بزمگاه چمن رو که خوش تماشایی است|چو لاله کاسه‌ی نسرین و ارغوان گیرد}}
{{ب|چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوح|که چون به شعشعه‌ی مهر خاوران گیرد}}
{{ب|محیط شمس کشد سوی خویش در خوشاب|که تا به قبضه‌ی شمشیر زرفشان گیرد}}
{{ب|صبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز|گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد}}
{{ب|ز اتحاد هیولا و اختلاف صور|خرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد}}
{{ب|من اندر آن که دم کیست این مبارک دم|که وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد}}
{{ب|چه حالت است که گل در سحر نماید روی|چه شعله است که در شمع آسمان گیرد}}
{{ب|چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکل|مرا چو نقطه‌ی پرگار در میان گیرد}}
{{ب|ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به|که روزگار غیور است و ناگهان گیرد}}
{{ب|چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول|بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد}}
{{ب|کجاست ساقی مه‌روی که من از سر مهر|چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد}}
{{ب|پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامی|به شادی رخ آن یار مهربان گیرد}}
{{ب|نوای مجلس ما چو برکشد مطرب|گهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد}}
{{ب|فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیب|که روضه‌ی کرمش نکته بر جنان گیرد}}
{{ب|سکندری که مقیم حریم او چون خضر|ز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد}}
{{ب|جمال چهره‌ی اسلام شیخ ابو اسحاق|که ملک در قدمش زیب بوستان گیرد}}
{{ب|گهی که بر فلک سروری عروج کند|نخست پایه‌ی خود فرق فرقدان گیرد}}
{{ب|چراغ دیده‌ی محمود آنکه دشمن را|ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد}}
{{ب|به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد|به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد}}
{{ب|عروس خاوری از شرم رأی انور او|به جای خود بود ار راه قیروان گیرد}}
{{ب|ایا عظیم وقاری که هر که بنده‌ی توست|ز رفع قدر کمربند توأمان گیرد}}
{{ب|رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت|چو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد}}
{{ب|مدام در پی طعن است بر حسود و عدوت|سماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد}}
{{ب|فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو را|کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد}}
{{ب|ملالتی که کشیدی سعادتی دهدت|که مشتری نسق کار خود از آن گیرد}}
{{ب|از امتحان تو ایام را غرض آن است|که از صفای ریاضت دلت نشان گیرد}}
{{ب|وگرنه پایه‌ی عزت از آن بلندتر است|که روزگار بر او حرف امتحان گیرد}}
{{ب|مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن|کسی که شکر شکر تو در دهان گیرد}}
{{ب|ز عمر برخورد آن‌کس که در جمیع صفات|نخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد}}
{{ب|چو جای جنگ نبیند به جام یازد دست|چو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد}}
{{ب|ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب|که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد}}
{{ب|شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافت|نخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد}}
{{ب|در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راست|چنان رسد که امان از میان کران گیرد}}
{{ب|چه غم بود به همه حال کوه ثابت را|که موجهای چنان قلزم گران گیرد}}
{{ب|اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالی|تو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد}}
{{ب|که هر چه در حق این خاندان دولت کرد|جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد}}
{{ب|زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمت|عطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد}}
{{پایان شعر}}