نمایش مبدأ برای حافظ (رباعیات)/جز نقش تو در نظر نیامد ما را

{{سرصفحه
| عنوان = [[حافظ (رباعیات)]]
| مؤلف = حافظ
| قسمت =(جز نقش تو در نظر نیامد ما را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}

{{شعر}}
{{ب|جز نقش تو در نظر نیامد ما را|جز کوی تو رهگذر نیامد ما را}}
{{ب|خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت|حقا که به چشم در نیامد ما را}}
{{ب|بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا|پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا}}
{{ب|مشنو سخن خصم که بنشین و مرو|بشنو ز من این نکته که برخیز و بیا}}
{{ب|گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات|گفتم دهنت، گفت زهی حب نبات}}
{{ب|گفتم سخن تو، گفت حافظ گفتا|شادی همه لطیفه گویان صلوات}}
{{ب|ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست|آیینه به دست و روی خود می‌آراست}}
{{ب|دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت|وصلم طلبی زهی خیالی که توراست}}
{{ب|من باکمر تو در میان کردم دست|پنداشتمش که در میان چیزی هست}}
{{ب|پیداست از آن میان چو بربست کمر|تا من ز کمر چه طرف خواهم بربست}}
{{ب|تو بدری و خورشید تو را بنده شده‌ست|تا بنده‌ی تو شده‌ست تابنده شده‌ست}}
{{ب|زان روی که از شعاع نور رخ تو|خورشید منیر و ماه تابنده شده‌ست}}
{{ب|هر روز دلم به زیر باری دگر است|در دیده‌ی من ز هجر خاری دگر است}}
{{ب|من جهد همی‌کنم قضا می‌گوید|بیرون ز کفایت تو کاری دگراست}}
{{ب|ماهم که رخش روشنی خور بگرفت|گرد خط او چشمه‌ی کوثر بگرفت}}
{{ب|دلها همه در چاه زنخدان انداخت|وآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت}}
{{ب|امشب ز غمت میان خون خواهم خفت|وز بستر عافیت برون خواهم خفت}}
{{ب|باور نکنی خیال خود را بفرست|تا در نگرد که بی‌تو چون خواهم خفت}}
{{ب|نی قصه‌ی آن شمع چگل بتوان گفت|نی حال دل سوخته دل بتوان گفت}}
{{ب|غم در دل تنگ من از آن است که نیست|یک دوست که با او غم دل بتوان گفت}}
{{ب|اول به وفا می وصالم درداد|چون مست شدم جام جفا را سرداد}}
{{ب|پر آب دو دیده و پر از آتش دل|خاک ره او شدم به بادم برداد}}
{{ب|نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد|نی لذت مستی‌اش الم می‌ارزد}}
{{ب|نه هفت هزار ساله شادی جهان|این محنت هفت روزه غم می‌ارزد}}
{{ب|هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد|هر پاکروی که بود تردامن شد}}
{{ب|گویند شب آبستن و این است عجب|کاو مرد ندید از چه آبستن شد}}
{{ب|چون غنچه‌ی گل قرابه‌پرداز شود|نرگس به هوای می قدح ساز شود}}
{{ب|فارغ دل آن کسی که مانند حباب|هم در سر میخانه سرانداز شود}}
{{ب|با می به کنار جوی می‌باید بود|وز غصه کناره‌جوی می‌باید بود}}
{{ب|این مدت عمر ما چو گل ده روز است|خندان لب و تازه‌روی می‌باید بود}}
{{ب|این گل ز بر همنفسی می‌آید|شادی به دلم از او بسی می‌آید}}
{{ب|پیوسته از آن روی کنم همدمی‌اش|کز رنگ وی‌ام بوی کسی می‌آید}}
{{ب|از چرخ به هر گونه همی‌دار امید|وز گردش روزگار می‌لرز چو بید}}
{{ب|گفتی که پس از سیاه رنگی نبود|پس موی سیاه من چرا گشت سفید}}
{{ب|ایام شباب است شراب اولیتر|با سبز خطان باده‌ی ناب اولیتر}}
{{ب|عالم همه سر به سر رباطیست خراب|در جای خراب هم خراب اولیتر}}
{{ب|خوبان جهان صید توان کرد به زر|خوش خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر}}
{{ب|نرگس که کله دار جهان است ببین|کاو نیز چگونه سر درآورد به زر}}
{{ب|سیلاب گرفت گرد ویرانه‌ی عمر|وآغاز پری نهاد پیمانه‌ی عمر}}
{{ب|بیدار شو ای خواجه که خوش خوش بکشد|حمال زمانه رخت از خانه‌ی عمر}}
{{ب|عشق رخ یار بر من زار مگیر|بر خسته دلان رند خمار مگیر}}
{{ب|صوفی چو تو رسم رهروان می‌دانی|بر مردم رند نکته بسیار مگیر}}
{{ب|در سنبلش آویختم از روی نیاز|گفتم من سودازده را کار بساز}}
{{ب|گفتا که لبم بگیر و زلفم بگذار|در عیش خوش‌آویز نه در عمر دراز}}
{{ب|مردی ز کننده‌ی در خیبر پرس|اسرار کرم ز خواجه‌ی قنبر پرس}}
{{ب|گر طالب فیض حق به صدقی حافظ|سر چشمه‌ی آن ز ساقی کوثر پرس}}
{{ب|چشم تو که سحر بابل است استادش|یا رب که فسونها برواد از یادش}}
{{ب|آن گوش که حلقه کرد در گوش جمال|آویزه‌ی در ز نظم حافظ بادش}}
{{ب|ای دوست دل از جفای دشمن درکش|با روی نکو شراب روشن درکش}}
{{ب|با اهل هنر گوی گریبان بگشای|وز نااهلان تمام دامن درکش}}
{{ب|ماهی که نظیر خود ندارد به جمال|چون جامه ز تن برکشد آن مشکین خال}}
{{ب|در سینه دلش ز نازکی بتوان دید|ماننده‌ی سنگ خاره در آب زلال}}
{{ب|در باغ چو شد باد صبا دایه‌ی گل|بربست مشاطه‌وار پیرایه‌ی گل}}
{{ب|از سایه به خورشید اگرت هست امان|خورشید رخی طلب کن و سایه‌ی گل}}
{{ب|لب باز مگیر یک زمان از لب جام|تا بستانی کام جهان از لب جام}}
{{ب|در جام جهان چو تلخ و شیرین به هم است|این از لب یار خواه و آن از لب جام}}
{{ب|در آرزوی بوس و کنارت مردم|وز حسرت لعل آبدارت مردم}}
{{ب|قصه نکنم دراز کوتاه کنم|بازآ بازآ کز انتظارت مردم}}
{{ب|عمری ز پی مراد ضایع دارم|وز دور فلک چیست که نافع دارم}}
{{ب|با هر که بگفتم که تو را دوست شدم|شد دشمن من وه که چه طالع دارم}}
{{ب|من حاصل عمر خود ندارم جز غم|در عشق ز نیک و بد ندارم جز غم}}
{{ب|یک همدم باوفا ندیدم جز درد|یک مونس نامزد ندارم جز غم}}
{{ب|چون باده ز غم چه بایدت جوشیدن|با لشگر غم چه بایدت کوشیدن}}
{{ب|سبز است لبت ساغر از او دور مدار|می بر لب سبزه خوش بود نوشیدن}}
{{ب|ای شرمزده غنچه‌ی مستور از تو|حیران و خجل نرگس مخمور از تو}}
{{ب|گل با تو برابری کجا یارد کرد|کاو نور ز مه دارد و مه نور از تو}}
{{ب|چشمت که فسون و رنگ می‌بازد از او|افسوس که تیر جنگ می‌بارد از او}}
{{ب|بس زود ملول گشتی از همنفسان|آه از دل تو که سنگ می‌بارد از او}}
{{ب|ای باد حدیث من نهانش می‌گو|سر دل من به صد زبانش می‌گو}}
{{ب|می‌گو نه بدانسان که ملالش گیرد|می‌گو سخنی و در میانش می‌گو}}
{{ب|ای سایه‌ی سنبلت سمن پرورده|یاقوت لبت در عدن پرورده}}
{{ب|همچون لب خود مدام جان می‌پرور|زان راح که روحیست به تن پرورده}}
{{ب|گفتی که تو را شوم مدار اندیشه|دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه}}
{{ب|کو صبر و چه دل، کنچه دلش می‌خوانند|یک قطره‌ی خون است و هزار اندیشه}}
{{ب|آن جام طرب شکار بر دستم نه|وان ساغر چون نگار بر دستم نه}}
{{ب|آن می‌که چو زنجیر بپیچد بر خود|دیوانه شدم بیار بر دستم نه}}
{{ب|با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی|کنجی و فراغتی و یک شیشه‌ی می}}
{{ب|چون گرم شود ز باده ما را رگ و پی|منت نبریم یک جو از حاتم طی}}
{{ب|قسام بهشت و دوزخ آن عقده گشای|ما را نگذارد که درآییم ز پای}}
{{ب|تا کی بود این گرگ ربایی، بنمای|سرپنجه‌ی دشمن افکن ای شیر خدای}}
{{ب|ای کاش که بخت سازگاری کردی|با جور زمانه یار یاری کردی}}
{{ب|از دست جوانی‌ام چو بربود عنان|پیری چو رکاب پایداری کردی}}
{{ب|گر همچو من افتاده‌ی این دام شوی|ای بس که خراب باده و جام شوی}}
{{ب|ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم|با ما منشین اگر نه بدنام شوی}}
{{پایان شعر}}