نمایش مبدأ برای اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم

{{سرصفحه
| عنوان = [[اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)]]
| مؤلف = اوحدی مراغه‌ای
| قسمت =(نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم|اگر دردت رها کردی که من درمان خود سازم}}
{{ب|مکن جور، ای بت سرکش، مزن در جان من آتش|که گر سنگم به تنگ آیم و گر پولاد بگدازم}}
{{ب|تنم خستی و دل بستی و اندر بند جان هستی|کنون با غیر بنشستی و من سر نیز در بازم}}
{{ب|نخستم دانه می‌دادی که: در دام آوری ناگه|به سنگم می‌زنی اکنون که ممکن نیست پروازم}}
{{ب|به خاک من ترا روزی پس از مرگ ار گداز افتد|به عذر خاک پای تو کفن بر گردن اندازم}}
{{ب|به صد چستی دلم جستی که: بازش خسته گردانی|گرم زین گونه دل جویی، نبینی بعد ازین بازم}}
{{ب|به عیب حال من چندین، تو ای زاهد، چه می‌کوشی؟|ترا زهدست، می‌ورزی، مرا عشقست، می‌بازم}}
{{ب|تنم را گر بپردازی ز جان در عشق او چندی|بپردازم تن از جان و دل از مهرش نپردازم}}
{{ب|مرا پرسی که: در گیتی چه بازی؟ نیک دانی تو|شکار دلبران گیرم، چو پرسیدی من این بازم}}
{{ب|به راه اوحدی انداز، اگر خار جفا داری|مرا گل چهره‌ای باید، که مرغ بلبل آوازم}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات اوحدی مراغه‌ای]]