نمایش مبدأ برای اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/زمستان ز مستان نبیند زبونی

{{سرصفحه
| عنوان = [[اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)]]
| مؤلف = اوحدی مراغه‌ای
| قسمت =(زمستان ز مستان نبیند زبونی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|زمستان ز مستان نبیند زبونی|و گر خود بلا بارد از ابر خونی}}
{{ب|زمستان بهاریست آنجاکه باشد|شراب ارغوانی، سماع ارغنونی}}
{{ب|ز شر زمستان شرابت رهاند|و گر خود به فضل و هنر ذوفنونی}}
{{ب|چو بادی برآید دمی باده درکش|ز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی}}
{{ب|از آن حلقه شد پشتت از باد سرما|که از حلقه‌ی می‌پرستان برونی}}
{{ب|گر آزاد مردی تو و دین رندان|به دونان رها کن خسیسی و دونی}}
{{ب|تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو|فرو کش به شادی که در هان و هونی}}
{{ب|نگه کن که چونست احوال و آنگه|بخور باده‌ای چند و بنگر که چونی؟}}
{{ب|دل آهنین را دوایی ده از می|که مانند سیمابی از بی‌سکونی}}
{{ب|به یک حال بر بیستان خویشتن را|گر از باستانی ور از بیستونی}}
{{ب|ز سر دل اوحدی دور باشی|چو ذوقی نباشد ترا اندرونی}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات اوحدی مراغه‌ای]]