نمایش مبدأ برای انوری (قصاید)/دی چون بشکست شهنشاه فلک نوبت بار

{{سرصفحه
| عنوان = [[انوری (قصاید)]]
| مؤلف = انوری
| قسمت =(دی چون بشکست شهنشاه فلک نوبت بار)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دی چون بشکست شهنشاه فلک نوبت بار|وز سراپرده‌ی شب گرد جهان کرد حصار}}
{{ب|روی بنمود مه عید به شکلی که کشند|قوسی از زر طلی بر کره‌ای از زنگار}}
{{ب|جرم او قابل و مقبولش از آن سو تاثیر|سیر او فاعل و مفعولش از این سو آثار}}
{{ب|گاهی از دوری خورشید همی شد فربه|گه ز نزدیکی او باز همی گشت نزار}}
{{ب|بر ازو بود سبک‌روح دبیری که به کلک|معنی اندر ورق روح همی کرد نگار}}
{{ب|سفهش غالب و چون بخت لیمان خفته|خردش کامل و چون چشم رقیبان بیدار}}
{{ب|مضمر اندر سخنش هرچه قضا را مقدور|مدغم اندر قلمش هرچه فلک را اسرار}}
{{ب|بود بر تخته‌ی او از همه نوعی آیات|بود در دفتر او از همه وزنی اشعار}}
{{ب|کرده در دلو برین منطقه و هیات آسان|کرده در حوت بر آن ابجد و هوز دشوار}}
{{ب|باز بر طارم دیگر صنمی سیم اندام|به کفی بربط سغدی به دگر جام عقار}}
{{ب|از تبسم لب شیرینش همی شد خسته|وز اشارت رخ نیکوش همی گشت فکار}}
{{ب|توامان با وتد و فاصله‌ی موسیقی|هم‌نوا با وتر و زمزمه‌ی موسیقار}}
{{ب|حضرتی بود بر از طارم او سخت رفیع|سقف او را نه ستون بود و نه دیوار به کار}}
{{ب|ملکی همچو خرد عادل و هشیار درو|نیک مستظهر وزو یافته خاک استظهار}}
{{ب|گه تهی کرد همی دامن ابر از گوهر|گاه پر کرد همی کیسه‌ی کان از دینار}}
{{ب|صحن و دهلیز سراپرده‌ی او اوج و حضیض|ادهم و اشهب گرد آخر او لیل و نهار}}
{{ب|باد را دخل همی داد به وجهی ز دخان|ابر را خرج همی کرد به وجهی ز بخار}}
{{ب|باز میدان دگر بود درو شیردلی|که ازو شیر فلک خیره شود در پیکار}}
{{ب|خنجرش گردن ارواح زند روز مصاف|ناوکش نامه‌ی آجال برد وقت شکار}}
{{ب|بی‌گنه بسته همی داشت یکی را در حبس|بی‌سبب خیره همی کرد یکی را بر دار}}
{{ب|خواجه‌ای بود از اینان همه برتر ز شرف|مرد موسی کف و عیسی دم و یوسف دیدار}}
{{ب|سایه‌ی عدل پراکنده و نور احسان|رایت و رایش بر هفت و شش و پنج و چهار}}
{{ب|عالم غیب همی دید و نبودش دیده|املی وحی همی کرد و نبودش گفتار}}
{{ب|بر ازو صومعه‌ای بود و درو هندوی پیر|مدت عمرش بیرون شده از حد شمار}}
{{ب|در همه شغلی چون صبر شتابش اندک|در همه کاری چون حلم درنگش بسیار}}
{{ب|گاه می‌دوخت یکی را به کتف بر عسلی|گاه می‌بست یکی را به میان بر زنار}}
{{ب|عدد انجم بسیار سپهر هشتم|بود چندان که برو چیره نمی‌شد مقدار}}
{{ب|راست‌گویی که ز بسیاری انجم هستی|در گه خواب ز بسیاری شاهان گه بار}}
{{ب|مجد دین بوالحسن عمرانی آنکه به جود|دل او بحر محیطست و کفش ابر بهار}}
{{ب|آنکه دهرش ز قرانات فلک نارد مثل|وانکه چرخش ز موالید جهان نارد یار}}
{{ب|چرخ را با شرفش سنگ فتد در موزه|کوه را با سخطش کیک فتد در شلوار}}
{{ب|گشت بر محضر اقبال بزرگیش گواه|هر دو گیتی چو قضا و قدر آورد اقرار}}
{{ب|تا نشد ضامن ارزاق خلایق جودش|پود یک معده طبیعت نفکند اندر تار}}
{{ب|هست استیلا عدلش به کمالی که کنون|باز را کبک همی طعنه زند در کهسار}}
{{ب|زانکه مانند شترمرغ ندارد مخلب|زانکه ماننده‌ی خفاش ندارد منقار}}
{{ب|تا زبان قلمش تیز فلک بگشادست|عقل در کام کشیدست زبان چون سوفار}}
{{ب|قلمش آنچه بدو راه نیابد طغیان|خردش آنکه برو غیب نباشد دشوار}}
{{ب|هست کمیت اشغال جهان را میزان|هست کیفیت احکام فلک را معیار}}
{{ب|شادمان باش زهی مهتر با استحقاق|چشم بد دور زهی خواجه‌ی بی‌استکبار}}
{{ب|درگهت مقصد سادات و برو بر اعیان|مجلست مرجع زوار و بدو در احرار}}
{{ب|دخل مدح تو دویده ز وضیع و ز شریف|خرج جود تو رسیده به صغار و به کبار}}
{{ب|کنی از تقویت لطف عرض را جوهر|کنی از تربیت قهر شفا را بیمار}}
{{ب|باد در موقف حکم تو وزد وقت نفاذ|خاک در سایه‌ی حلم تو بود گاه وقار}}
{{ب|تابش رای تو بیرون کند از ماه محاق|کوشش عدل تو بیرون برد از خمر خمار}}
{{ب|خواب امن تو چنان عام شد اکنون که نماند|در جهان جز خرد و بخت تو یک تن بیدار}}
{{ب|به یسار تو یمین خورد فلک گفت مترس|به یمین تو دهم هرچه مرا هست یسار}}
{{ب|همتت بانگ برو زد که نگهدار ادب|کان یمین را ز یسار تو همی آید عار}}
{{ب|تا برآورد فلک سر ز گریبان وجود|جز که در دامن قدر تو نکردست قرار}}
{{ب|هرکجا رایض حزم تو گران کرد رکاب|بر سر توسن افلاک توان کرد فسار}}
{{ب|هرکجا منع تو بگشاد در چون و چرا|بر در خانه‌ی تقدیر توان زد مسمار}}
{{ب|گر صبا از کف دست تو وزد همچو بهار|درم‌افشان دمد از شاخ برون دست چنار}}
{{ب|جز فلک با کف پای تو نسودست رکاب|جز عنان در کف دست تو نکردست قرار}}
{{ب|خواستم گفت که خورشید به رایت ماند|گفت خورشید که با او سخن من بگذار}}
{{ب|در جبین همه اجرام فلک چین افتد|گر فلک را به مثل حکم تو گوید که بدار}}
{{ب|در بزرگی تو یک نکته بخواهم گفتن|کانچنانست وگرنه ز خدایم بیزار}}
{{ب|عقل اگر از سر انصاف بجوید امروز|در دیار دو جهان جز تو نیابد دیار}}
{{ب|ای روان کرده به هر هفت فلک بر فرمان|وی روا دیده به هر شش جهت اندر بازار}}
{{ب|نام من بنده به شش ماه به هر هفت اقلیم|گشت مشهور کبار از تو و معروف صغار}}
{{ب|گر نیرزد سخنم زحمت من ور ارزد|هم بخر، نوش بر نیش بود گل بر خار}}
{{ب|خاطری دارم منقاد چنانک اندر حال|گویدم گیر هر آن علم که گویم که بیار}}
{{ب|در ادب گرچه پیاده است چو خصمت گه عفو|در سخن هست چو عقلت گه ادراک سوار}}
{{ب|مرد باید چو میان بست به مداحی تو|که ازو گوهر ناسفته ستاند به کنار}}
{{ب|همه شب کسب جواهر کند از عالم غیب|تا دگر روز کند در کف پای تو نثار}}
{{ب|شعرم اینست وگر کس به ازین داند گفت|گو بیار اینک ارکان و بزرگان دیار}}
{{ب|حاش لله نه که من بنده همی گویم از آن|که چرا پار نبود این سخنم یا پیرار}}
{{ب|این هم اقبال تو می‌گوید ورنه تو بگوی|کز چو من شاخ چنین میوه چرا آید بار}}
{{ب|همه کس داند و آنرا نتوان شد منکر|روز را بارخدایا نتوان کرد انکار}}
{{ب|تا گسسته نشود رشته‌ی امروز از دی|تا بریده نشود اول امسال از پار}}
{{ب|باد هر سال به سال دگرت ضامن عمر|باد هر روز به روز دگرت پذرفتار}}
{{ب|دایم از روی بزرگی و شرف روزافزون|وز تن و جان و جوانی و جهان برخوردار}}
{{ب|دامن عمر تو از گرد اجل در عصمت|پایه‌ی جاه تو زاسیب فلک در زنهار}}
{{ب|هردم اقبال نوت باد ز گردون کهن|سال نو بر تو همایون و چنین سال هزار}}
{{پایان شعر}}

[[رده:قصیده‌ها انوری]]