نمایش مبدأ برای انوری (رباعیات)/پیوسته حدیث من به گوشت بادا

{{سرصفحه
| عنوان = [[انوری (رباعیات)]]
| مؤلف = انوری
| قسمت =(پیوسته حدیث من به گوشت بادا)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}

{{شعر}}
{{ب|پیوسته حدیث من به گوشت بادا|قوتم ز لب شکر فروشت بادا}}
{{ب|بی‌من چو شراب ناب گیری در دست|شرمت بادا ولیک نوشت بادا}}
{{ب|ای هجر مگر نهایتی نیست ترا|وی وعده‌ی وصل غایتی نیست ترا}}
{{ب|ای عشق مرا به صد هزاران زاری|کشتی و جز این کفایتی نیست ترا}}
{{ب|نه صبر به گوشه‌ای نشاند ما را|نه عقل به کام دل رساند ما را}}
{{ب|چون یار ز پیش می‌براند ما را|کو مرگ که زین باز رهاند ما را}}
{{ب|آورد زری عماد رازی بچه را|تا بنماید عمود رازی بچه را}}
{{ب|رازی بچه هر شبی عمادالدین را|بردار کند چنان که غازی بچه را}}
{{ب|گفتم که به پایان رسد این درد و عنا|دستی بزند به شادمانی دل ما}}
{{ب|دل گفت کدام صبر ما را و چه کام|ور غم سختست شادکامی ز کجا}}
{{ب|این دل چو شب جوانی و راحت و تاب|از روی سپیده‌دم برافکند نقاب}}
{{ب|بیدار شو این باقی شب را دریاب|ای بس که بجویی و نیابیش به خواب}}
{{ب|هم طبع ملول گشت از آن شعر چو آب|هم رغبت از آن شراب چون آتش ناب}}
{{ب|ای دل تو عنان ز شاهدان نیز بتاب|کاریست ورای شاهد و شعر و شراب}}
{{ب|زان روی که روز وصل آن در خوشاب|در خواب شبی بر آتشم ریزد آب}}
{{ب|با دل همه روزم این سوئالست و جواب|کاخر شبی آن روز ببینم در خواب}}
{{ب|آن شد که به نزدیک من ای در خوشاب|دشمنام ترا طال بقا بود جواب}}
{{ب|جانا پس از این نبینی این نیز به خواب|بر آتش من زد سخن سرد تو آب}}
{{ب|بوطالب نعمه ای سپهرت طالب|بر تابش آفتاب رایت غالب}}
{{ب|در دور زمانه یادگاری نگذاشت|بهتر ز تو گوهری علی بوطالب}}
{{ب|هرچند که بر جزو بود کل غالب|باشد همه جزو کل خود را طالب}}
{{ب|جزویست که کل خویش را ماند راست|بوطالب نعمه از علی بوطالب}}
{{ب|ای گوهر تو بر آفرینش غالب|چون رحمت ایزد همه خلقت طالب}}
{{ب|از جمله‌ی اولاد نبی چون تو کراست|فرزند تو و هر دو علی بوطالب}}
{{ب|بس شب که به روز بردم اندر طلبت|بس روز طرب که دیدم از وصل لبت}}
{{ب|رفتی و کنون روز و شب این می‌گویم|کای روز وصال یار خوش باد شبت}}
{{ب|با بخل بود به غایتی پیوندت|کز قوت حکایتی کند خرسندت}}
{{ب|وینک ز بلای بخل تو ده سالست|تا نشخور شیر می‌کند فرزندت}}
{{ب|دل باز چو بر دام غم عشق آویخت|صبر آمد و گفت خون غم خواهم ریخت}}
{{ب|بس برنامد که دامن اندر دندان|از دست غم آخر به تک پای گریخت}}
{{ب|ای سغبه‌ی آنانکه نمی‌جویندت|شهری و دهی ز دور می‌بویندت}}
{{ب|نوبت چو به ما رسید توسن گشتی|ای آن و از آن بتر که می‌گویندت}}
{{ب|همواره چو بخت خود جوانی بادت|چون دولت خویش کامرانی بادت}}
{{ب|ای مایه‌ی زندگانی از نعمت تو|این شربت آب زندگانی بادت}}
{{ب|ای گشته ضمیر چون بهشت از یادت|انگیخته دولت جهان دل شادت}}
{{ب|ای روز جهان مبارک از دولت تو|روز نو و سال نو مبارک بادت}}
{{ب|سیاره به خدمت سپرد خاک درت|خورشید که باشد که بود تاج سرت}}
{{ب|شد هر دو جهان به بندگی تو مقر|چونان که به بندگی جد و پدرت}}
{{ب|گفتند که گل چمن به یکبار آراست|برخاست و کلید باغ و کاشانه بخواست}}
{{ب|گل گفت که با او نبود کارم راست|دانی چه گلابخانه را راه کجاست}}
{{ب|در کوی تو هیچ کار من ناشده راست|ایام به کین خواستن من برخاست}}
{{ب|واخر به دلت گذر کند چون بروم|کان دلشده کی رفت و چگونه‌ست و کجاست}}
{{ب|دوشینه شب ارچه جانم از رنج بکاست|چون تو به عیادت آمدی رنج رواست}}
{{ب|بربوی عیادت تو امشب همه شب|ز ایزد به دعا درد همی خواهم خواست}}
{{ب|در وصل تو عزم دل من روز نخست|آن بود که عمر با تو بگذارم چست}}
{{ب|کی دانستم که بعد از آن عزم درست|آن روز به خواب شب همی باید جست}}
{{ب|آتش به سفال برنهادی ز نخست|پس با خاکم به در برون رفتی چست}}
{{ب|با این همه باد کبر کاندر سر تست|از آب سبو کی آیدم با تو درست}}
{{ب|از آب سبو کی آیدم با تو درست|دستم که به گوهر قناعت پیوست}}
{{ب|پر بود و نبود آز را بر وی دست|با دست طمع مگر شبی عهدی بست}}
{{ب|روز دگرش غیرت همت بشکست|. . .}}
{{ب|ای عهد تو عید کامرانی پیوست|افتاد بهار پیش بزم تو ز دست}}
{{ب|زیبنده‌تر از مجلس تو دست بهار|بر گردن عید هیچ پیرایه نبست}}
{{ب|جدت ورق زمانه از جور بشست|عدل پدرت سلسلها کرد درست}}
{{ب|ای بر تو قبای جاهشان آمد چست|هان تا چه کنی که نوبت دولت تست}}
{{ب|هجری که به روز غم مبادا دل و دست|بر دامن دل که گرد ننشست نشست}}
{{ب|وصلی که چو دل به دست بودی پیوست|دردا که ازو درد دلی ماند به دست}}
{{ب|جانا به تن شکسته و عزم درست|عمریست که دل در طلب صحبت تست}}
{{ب|وامروز که نومید شد از وصل تو چست|در صبر زد آن دست کز امید بشست}}
{{ب|ای شاه ز قدرتی که در بازوی تست|تیر تو به ناوک قضا ماند چست}}
{{ب|ورنه که نشاند این چنین چابک و چست|پیکان دوم بر سر سوفار نخست}}
{{ب|با موزه به آب در دویدی به نخست|تا خرمن من به باد بردادی چست}}
{{ب|چون تیز شد آتش دلم گشتی سست|خاکش بر سر که او نه خاک در تست}}
{{ب|کار تنم از دست دلم رفت ز دست|بیچاره دلم به ماتم جان بنشست}}
{{ب|جان دل ز جهان بربد و رخت اندر بست|سازم همه این بود که در کار شکست}}
{{ب|ای شاه جهان ملک جهان حسب تراست|وز دولت و اقبال شهی کسب تراست}}
{{ب|امروز به یک حمله هزار اسب بگیر|فردا خوارزم و صدهزار اسب تراست}}
{{ب|دل در خم آن زلف معنبر بنشست|جان گفت که دل رفت وزین غمکده رست}}
{{ب|من هم پی دل روم به هر حال که هست|مسکین چو به لب رسید پایش بشکست}}
{{ب|بوطالب نعمه ای گشاده‌دل و دست|با دست و دلت بحر و فلک ناقص و پست}}
{{ب|هر زیور کان خدای بر جد تو بست|جز نام پیمبری دگر جمله‌ت هست}}
{{ب|ای صبر ز دست دل معشوقه‌پرست|این بار به دامن تو خواهم زد دست}}
{{ب|کو باز مرا بر آتش دل بنشاند|واندر سر زلف یار ساکن بنشست}}
{{ب|دی می‌شد و از شکوفه شاخی در دست|گفتم به شکوفه وعده بود این آن هست}}
{{ب|برگشت و به طعنه گفت ای عشوه‌پرست|نشنیدی که هرچه بشکفت نه بست}}
{{ب|از حادثه‌ای که هرچه زو گویم هست|هرچند که بشکست مرا هیچ نبست}}
{{ب|گفتند شکسته‌ای به دست آور دست|آورده‌ام آن شکسته لیکن هم دست}}
{{ب|دی با تو چنان شدم به یک خاست و نشست|کز من اثری نماند جز باد به دست}}
{{ب|از شرم بمیرم ار بپرسی فردا|کان دلشده زنده هست گویند که هست}}
{{ب|گفتند که شعر تو ملک داشت به دست|گفتم عجبا و جای این معنی هست}}
{{ب|او فرع و چنان دلیر در بحر نشست|من اصل و به بیم در ز جیحون پیوست}}
{{ب|در سایه‌ی آن زلف مشوش که تراست|ای بس دل سرگشته‌ی غمکش که تراست}}
{{ب|می‌بر دل و می ده غم و فارغ می‌رو|دور از دل من زهی دل خوش که تراست}}
{{ب|کون خر ملک ریش گاو افتادست|چون استر بد لایق داو افتادست}}
{{ب|در صدر وزارتت که در عشق زرست|چون از پس راء عمرو واو افتادست}}
{{ب|تا حادثه قصد آل عمران کردست|کس نیست که او حدیث احسان کردست}}
{{ب|احسان ز کسان بوالحسن بود مگر|کو همچو کسانش روی پنهان کردست}}
{{ب|شاها به خدایی که ترا بگزیدست|گر ملک چو تو خدایگانی دیدست}}
{{ب|الا تو که بودست که صد باره جهان|روزان بگرفتست و شبان بخشیدست}}
{{ب|آن چهره که هرکه وصف او بشنیدست|بر چهره‌ی آفتاب و مه خندیدست}}
{{ب|ماه نو عید دیده‌ام دوش بدو|بر ماه تمام کس مه نو دیدست}}
{{ب|زلف تو از آن دم که دلم بربودست|از زیر کله روی به کس ننمودست}}
{{ب|مانا به حکایت از لبت بشنودست|کز جمله‌ی عاشقان چشمت بودست}}
{{ب|فرمان تو بر جهان قضای دگرست|کلک تو گره‌گشای بند قدرست}}
{{ب|هر نامه که در نظم امور بشرست|توقیع برو ابوالمعالی عمرست}}
{{ب|در هر طرفی اگرچه یاری دگرست|واندر هر گوشه غمگساری دگرست}}
{{ب|در سر ز غمت مرا خماری دگرست|معشوقه تویی و عشق کاری دگرست}}
{{ب|دیدار تو در جهان جهانی دگرست|رخسار تو ماه آسمانی دگرست}}
{{ب|گر جان بشود رواست اندر غم تو|ما را غم تو به نقد جانی دگرست}}
{{ب|چون حسن تو رنج من به عالم سمرست|کارم چو سر زلف تو زیر و زبرست}}
{{ب|دیدم ز غمت بسی جفاها لیکن|نادیدن تو ز هرچه دیدم بترست}}
{{ب|با رای تو صبح ملک بی‌گه خیزست|با عزم تو آب تیغ فتح آمیزست}}
{{ب|چون خواجه توان گفت کسی را که به حکم|جمشید نشان و کیقباد انگیزست}}
{{ب|دل بر سر عهد استوار خویش است|جان در غم تو بر سر کار خویش است}}
{{ب|از دل هوس هر دو جهانم برخاست|الا غم تو که بر قرار خویش است}}
{{ب|عدل تو زمانه را نگهدار بس است|تایید تو دین و ملک را یار بس است}}
{{ب|چون کار جهان کلک تو می‌دارد راست|تا هست جهان کلک تو بر کار بس است}}
{{ب|دل در هوس شراب گلرنگ خوشست|با بربط و با نای و دف و چنگ خوشست}}
{{ب|روزی ز کس فراخ نیکو نبود|روزی فراخم از در تنگ خوشست}}
{{ب|آن چیست که مقصود جهانی آنست|آن طرفه که از جهانیان پنهانست}}
{{ب|در دانش عقل و جان و تن حیرانست|آن به که چنان بود که بتوان دانست}}
{{ب|با دل گفتم چو یار بی فرمانست|این صبر هوس پختن بی‌پایانست}}
{{ب|دل گفت نفس مزن که تدبیر آنست|هم پختن این هوس که نتوان دانست}}
{{ب|با آنکه دلم در غم هجرت خونست|شادی به غم توام ز غم افزونست}}
{{ب|اندیشه کنم هر شب و گویم یارب|هجرانش چنین است وصالش چونست}}
{{ب|پایی که ز بند عالمی بیرونست|پالود به خون و زین غمم دل خونست}}
{{ب|ای تاج سر زمانه آخر کم ازین|کای دست خوش زمانه پایت چونست}}
{{ب|گر شرح نمی‌دهم که حالم چونست|یا از تو مرا چه درد روزافزونست}}
{{ب|پیداست چو روز نزد هرکس که مرا|با این لب خندان چه دل پر خونست}}
{{ب|تا خرمن آز را دلت پیمانه‌ست|نزدیک تو جز حدیث نان افسانه‌ست}}
{{ب|خوش‌باش که یک نیمه مرا در خانه‌ست|در سنبله‌ی سپهر اگر یک دانه‌ست}}
{{ب|عشقی که همه عمر بماند این است|دردی که ز من جان بستاند این است}}
{{ب|کاری که کسش چاره نداند این است|وان شب که به روزم نرساند این است}}
{{ب|از تو طمعم یکی صراحی باده است|زیرا که مرا حریفکی افتاده است}}
{{ب|چون مست شود مرا بخواهد دادن|زیرا که مرا وعده به مستی داده است}}
{{ب|هجران تو دوش چون به من درنگریست|بنشست و به های‌های بر من بگریست}}
{{ب|گریان بر وصل شد که تدبیرم چیست|تا چند به جان دیگران خواهی زیست}}
{{ب|می‌آمد و از دیده‌ی ما می‌نگریست|می‌رفت و دگرباره قفا می‌نگریست}}
{{ب|با جلوه‌ی خویشتن خوشش می‌آمد|یا از سر مرحمت به ما می‌نگریست}}
{{ب|از وصل تو بر کناره می‌باید زیست|با سینه‌ی پاره پاره می‌باید زیست}}
{{ب|بی‌دل به هزار حیله می‌باید بود|بی‌جان به هزار چاره می‌باید زیست}}
{{ب|بوطالب نعمه طالب نعمت نیست|زان در کرمش تکلف و منت نیست}}
{{ب|در همت او هر دو جهان مختصرست|جز وی ز پیمبریست آن همت نیست}}
{{ب|پایی که نه در هوای تو در گل نیست|رایی که نه رای تو برو مشکل نیست}}
{{ب|القصه ز هرچه نام شادی دارد|در عالم عشق جز غمت حاصل نیست}}
{{ب|ای شاه نجیب کفشگر دانی کیست|آنکس که ازو خزینت از مال تهیست}}
{{ب|سیمت ز کل حبه طلب ورنه ازو|سگ داند و کفشگر که در انبان چیست}}
{{ب|پای تو اگرچه در وفا محکم نیست|در دست تو یک درد مرا مرهم نیست}}
{{ب|با این همه از غمت گزیرم هم نیست|دل بی‌غم دار کز تو دل بی‌غم نیست}}
{{ب|تا چند طلب کنم وفای تو که نیست|تا کی گیرم کسی به جای تو که نیست}}
{{ب|گفتی که ترا جان و جهان جز من نیست|ای جان جهان به خاک‌پای تو که نیست}}
{{ب|گر درخور قدر همتم سیمی نیست|چون من به هنر کس اندر اقلیمی نیست}}
{{ب|عیبی نبود گر فلکم سیم نداد|چونان که ز نان استدنم بیمی نیست}}
{{ب|ای دل یارت که سر به سر کبر و منیست|بازیچه‌ی غمزه‌اش پیمان شکنیست}}
{{ب|سودای لب چنین کسی نتوان پخت|با خویشتن آی این چه بی‌خویشتنیست}}
{{ب|تا دست امید ما شکستیم ز دوست|زیر لگد فراق پستیم ز دوست}}
{{ب|دشمن به دعای شب چرا برخیزد|چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست}}
{{ب|هردم ز تو گر تازه غمی باید هست|در دور فلک نو ستمی باید هست}}
{{ب|در عشق تو گرچه ایچ می‌باید هست|این بس نبود کانچ نمی‌باید هست}}
{{ب|چون آتش سودای تو جز دود نداشت|مسکین دل من امید بهبود نداشت}}
{{ب|در جستن وصل تو بسی کوشیدم|چون بخت نبود کوششم سود نداشت}}
{{ب|گر بنده دو روز خدمتت را بگذاشت|نه نقش عیادت تو بر آب نگاشت}}
{{ب|تقصیر از آن کرد که چشمی که بدان|بیماری چون تویی توان دید نداشت}}
{{ب|اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت|وز بهر تو پیوند جهانی بگذاشت}}
{{ب|گیرم ز جفاش باز نتوانی برد|دایم ز وفاش باز نتوانی داشت}}
{{ب|اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت|آخر ز وفاش باز نتوانی داشت}}
{{ب|هرچند ز تو بجز جفا حاصل نیست|من تخم وفاداری تو خواهم کاشت}}
{{ب|دلبر ز وفا و مهر یکسر بگذشت|تا کار دلم ز دست دلبر بگذشت}}
{{ب|چون دید کزو قدم بر آتش دارم|بگذاشت مرا و آبم از سر بگذشت}}
{{ب|محنت‌زده‌ای که کلبه‌ای داشت به دشت|در نعمت و ناز دیدمش برمی‌گشت}}
{{ب|گفتمش که گنج یافتی گفتا نه|بو طالب نعمه دی بر این دشت گذشت}}
{{ب|عمری که تر و خشک من آن بود گذشت|وان مایه که کردمی بدان سود گذشت}}
{{ب|افسوس که روز بی‌غمی دیر رسید|پس چون شب وصل دلبران زود گذشت}}
{{ب|با دل گفتم که آن بتم دوش نهفت|جان خواست ز من چون گل وصلش بشکفت}}
{{ب|دل گفت مضایقت مکن زود بده|با او به محقری سخن نتوان گفت}}
{{ب|با گل گفتم شکوفه در خاک بخفت|گل دیده پر آب کرد از باران گفت}}
{{ب|آری نتوان گرفت با گیتی جفت|بنمای گلی که ریختن را نشکفت}}
{{ب|چشمم ز غمت به هر عقیقی که بسفت|بر چهره هزارگل ز رازم بشکفت}}
{{ب|رازی که دلم ز جان همی داشت نهفت|اشکم به زبان حال با خلق بگفت}}
{{ب|سلطان که جهان جواد ازو بیش نیافت|آن کیست کزو فراغت خویش نیافت}}
{{ب|در دولت او عامل اموال زکات|صد باره جهان بگشت و درویش نیافت}}
{{ب|عیشی که نمودم از جوانی همه رفت|عهدی که خریدم از جهان دمدمه رفت}}
{{ب|هین ای بز لنگ آفرینش بشتاب|وین سبزه‌ی عاریت رها کن رمه رفت}}
{{ب|سلطان که جهان به عدل آراست برفت|سرو چمن ملک بپیراست برفت}}
{{ب|چون کژ رویی بدید از دور فلک|کژ را به کژان داد و ره راست برفت}}
{{ب|حامی جهان ز جور افلاک برفت|بنیاد نظام عالم خاک برفت}}
{{ب|آن زهر زمانه را چو تریاک برفت|او رفت و سعادت از جهان پاک برفت}}
{{ب|معشوق مرا عهد من از یاد برفت|وان عهد و وفا به باد برداد و برفت}}
{{ب|پایم به حیل ببست و آزاد برفت|آتش به من اندر زد و چون باد برفت}}
{{ب|آن بت که به انصاف نکو بود برفت|حورا صفت و فرشته‌خو بود برفت}}
{{ب|آسایش عمرم همه او داشت ببرد|آرایش جانم همه او بود برفت}}
{{ب|دلبر چو دلم به عشوه بربود برفت|غمهای مرا به غمزه بفزود برفت}}
{{ب|بس دیر به دست آمد و بس زود برفت|آتش به من اندر زد و چون دود برفت}}
{{ب|چون با غم عشق تو دلم ساز گرفت|چشمم ز طلب خون دل آغاز گرفت}}
{{ب|تو دست به خون ریختنم رنجه مدار|هجران تو این مهم به جان باز گرفت}}
{{ب|آن بت که دلم به زلف چون شست گرفت|عالم به خمار نرگس مست گرفت}}
{{ب|بس دل که کنون به قهر در پای آورد|زین تیشه که آن نگار بردست گرفت}}
{{ب|ای دل بخر آن زلف که دستت نگرفت|جز غمزه‌ی آن نرگس مستت نگرفت}}
{{ب|می لاف زدی که صبر دستم گیرد|از پای درآمدی و دستت نگرفت}}
{{ب|با یار مرا زور و ستم درنگرفت|زاری و فغان و لابه هم درنگرفت}}
{{ب|از شعر ترم چو سنگ نم درنگرفت|تدبیر درم کنم که دم درنگرفت}}
{{ب|از شعله‌ی لاله جهان نور گرفت|وز چهره‌ی گل روی زمین حور گرفت}}
{{ب|صحرا سلب بزم ملکشه پوشید|بستان صفت مجلس دستور گرفت}}
{{ب|از گردش این هفت مخالف بر هفت|هر هفت در افتیم به هفتاد آگفت}}
{{ب|می ده که چو گل جوانیم در گل خفت|تا کی غم عالمی که چون رفتی رفت}}
{{ب|ای روزی خصم پیش خورد حشمت|جزویست قیامت از نبرد حشمت}}
{{ب|اندیشه‌ی پل مکن که جیحون شاها|انباشته شد جمله ز گرد حشمت}}
{{ب|تا روز به شب چو سوسنم بی‌رویت|بیدار چو نرگسم به گرد کویت}}
{{ب|چون لاله شوم سوخته‌دل گر بنهم|مانند گل دو رویه رو بر رویت}}
{{ب|عمری بادت کزو به رشک آید نوح|راحی به کفت کزو خجل گردد روح}}
{{ب|شام همه شبهات به صبح آبستن|صبح همه روزهات ضامن به صبوح}}
{{ب|عمری جگرم خورد ز بدخویی چرخ|یک روز نرفت راه دلجویی چرخ}}
{{ب|آورد و به دست جور مریخم داد|با زهره گرفتست مرا گویی چرخ}}
{{ب|از چرخ که کامی به مرادم ننهاد|وز بخت که بندی ز امیدم نگشاد}}
{{ب|پیروز شه طغان تکین دادم داد|پیروز شه طغان تکین باقی باد}}
{{ب|با قدر تو آب آسمان ریخته باد|با خاک درت ستاره آمیخته باد}}
{{ب|گر کم کند از سر تو یک موی فلک|خورشید ازو به مویی آویخته باد}}
{{ب|دادم به امید روزگاری بر باد|نابوده ز روزگار خود روزی شاد}}
{{ب|زان می‌ترسم که روزگارم نبود|چونان که ز روزگار بستانم داد}}
{{ب|در چشمه‌ی تیغ بی‌کفت آب مباد|در زلف زره بی‌کنفت تاب مباد}}
{{ب|بی‌یاد مبارک تو در دست ملوک|در آب فسرده آتش ناب مباد}}
{{ب|هرگز دلم از وفای تو فرد مباد|یک دم ز غم تو بی‌دم سرد مباد}}
{{ب|گر وصل تو درمان دلم خواهد کرد|پس یک نفس از درد تو بی‌درد مباد}}
{{ب|ای شاه زمین دور زمان بی‌تو مباد|تا حشر سعود را قران بی‌تو مباد}}
{{ب|آسایش جان ز تست جان بی‌تو مباد|مقصود جهان تویی جهان بی‌تو مباد}}
{{ب|حسن تو مرا ز نیکوان شاهی داد|عشق تو مرا به خیره گمراهی داد}}
{{ب|از راستی‌ام نخواهی آگاهی داد|تا چند مرا پرده‌ی کژ خواهی داد}}
{{ب|جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد|وز مرتبه آفتاب را بار نداد}}
{{ب|از مرگ به یک تپانچه در خاک افتاد|احسنت ای مرگ هرگزت مرگ مباد}}
{{ب|با هرکه زبان چرخ رازی بگشاد|چون پای نداشت پای تا سر بنهاد}}
{{ب|زان داد سخن همی بنتوانم داد|کابستن رازهابنتواند زاد}}
{{ب|گر دوست مرا به کام دشمن دارد|یا خسته دل و سوخته خرمن دارد}}
{{ب|گو دار کزین جفا فراوان بیش است|آن منت غم که بر دل من دارد}}
{{ب|بیننده که چشم عاقبت‌بین دارد|می خوردن و مست خفتن آیین دارد}}
{{ب|تا جان دارم به دست برخواهم داشت|تلخی که مزاج جان شیرین دارد}}
{{ب|باد سحری گذر به کویت دارد|زان بوی بنفشه‌زار مویت دارد}}
{{ب|در پیرهن غنچه نمی‌گنجد گل|از شادی آنکه رنگ رویت دارد}}
{{ب|دل گرچه غمت ز جان نهان می‌دارد|اشکم همه خرده در میان می‌دارد}}
{{ب|جان بی‌تو کنون فراق تن می‌طلبید|دل بی‌تو کنون ماتم جان می‌دارد}}
{{ب|صد پرده شبی فلک ز من بردارد|تا روز چو شب زپرده بیرون آرد}}
{{ب|ار دست شب و روز به شب بگریزد|هر کس که چو روز من شبی بگذارد}}
{{ب|گر یک شبه وصل بتم آواز آرد|یکساله فراقش فلک آغاز آرد}}
{{ب|صد روز ارین که می‌گذارم بدهم|گر دور فلک از آن شبی باز آرد}}
{{ب|نه دل ز وصال تو نشانی دارد|نه جان ز فراق تو امانی دارد}}
{{ب|بیچاره تنم همه جهان داشت به تو|واکنون به هزار حیله جانی دارد}}
{{ب|شب رایت مشک رنگ بر کیوان برد|تقدیر بدم نامه بر طوفان برد}}
{{ب|ای روی تو روز وصل تو کشتی نوح|انصاف بده بی‌تو به سر بتوان برد؟}}
{{ب|دل در غم تو گر به مثل جان نبرد|سر در نارد به صبر و فرمان نبرد}}
{{ب|زان می‌ترسم که عمر کوتاه دلم|این درد دراز را به پایان نبرد}}
{{پایان شعر}}

[[رده:رباعیات انوری]]